نقش کای هاورتز در آرسنال چگونه تغییر می‌کند؟

کای هاورتز در فصل جاری بار دیگر یادآوری کرده است که چرا میکل آرتتا، سرمربی آرسنال، تا این اندازه به او علاقه دارد.این مهاجم بخش‌های زیادی از دو فصل کامل گذشته را به دلیل مصدومیت‌های همسترینگ و زانو از دست داد، اما در هفته‌های ابتدایی فصل جاری نشان داده است که چرا چسب اتصال خط حمله آرسنال محسوب می‌شود. آرتتا درباره دشواری مهار ملی‌پوش آلمانی برای حریفان و فضایی که او برای سایر بازیکنان ایجاد می‌کند صحبت کرده است. نقش او به‌عنوان یک «بازیکن شناور» در تیم آرسنال تقریباً غیرقابل جایگزین است و عملکردهای او در هفته‌های اخیر دلیل این موضوع را نشان داده‌اند.

عقب کشیدن او به سمت راست آرسنال مشکلات بزرگی برای حریفان، به‌ویژه چلسی، ایجاد کرده و در عین حال به هم‌تیمی‌هایی مانند بوکایو ساکا، مارتین اودگارد و بن وایت اجازه داده است تهدیدکننده‌تر ظاهر شوند.

اگرچه بخش زیادی از بهترین عملکرد او زمانی رقم می‌خورد که آرسنال صاحب توپ است، آرتتا علاقه دارد روی جنبه دیگری از بازی هاورتز نیز تأکید کند.

«بهترین پست، به چیزی بستگی دارد که بازی و تیم در آن روز از شما می‌خواهد. کای فوق‌العاده باهوش است؛ این بزرگ‌ترین ویژگی اوست. می‌توانید به‌عنوان یک شماره ۹ بازی کنید، اما نقش شما با توپ و بدون توپ چیست؟ وقتی ضربه ایستگاهی داریم چه می‌کنید؟ در لحظه انتقال چه کاری انجام می‌دهید؟ وقتی پرس از بالا انجام می‌شود چه؟ و اینکه دروازه‌بان راست‌پا است یا چپ‌پا؟ عوامل زیادی وجود دارند که این فضا و موقعیت اولیه را به بُعد متفاوتی می‌برند.»

اشاره آرتتا به تغییر نقش هاورتز بر اساس راست‌پا یا چپ‌پا بودن دروازه‌بان حریف، نکته جالبی بود؛ بنابراین بهتر است با دقت بیشتری آن را بررسی کنیم.

The Athletic چند بازی آرسنال در این فصل را بررسی کرده تا مشخص شود وقتی توپ در اختیار این تیم نیست، وظیفه هاورتز تا چه اندازه ظریف و پیچیده است.

مقابل منچسترسیتی، ۲۵ مرداد

کار را با شکست ۳ بر صفر منچسترسیتی، قهرمان، مقابل آرسنال، دارنده جام حذفی در کامیونیتی شیلد آغاز می‌کنیم.

آرسنال همانند نسخه سال ۲۰۲۳ این مسابقه که باز هم برابر سیتی برگزار شد، خیلی زود برنامه خود را به نمایش گذاشت. جان‌لوییجی دوناروما، دروازه‌بان سیتی، به دلیل عملکرد نه‌چندان خوب با پاهایش شهرت دارد و به همین دلیل از هاورتز خواسته شد مسیرهای ساده پاس در سمت راست قوی‌تر دروازه‌بان ایتالیایی را مسدود کند.

این جایگیری با جلو آمدن اودگارد و نونی مادوئکه همراه شد تا دوناروما را مجبور کنند توپ را بلند ارسال کند؛ همان‌طور که در صحنه زیر دیده می‌شود.

این الگو در ۱۵ دقیقه ابتدایی چندین بار تکرار شد و دو نمونه دیگر از آن نیز در ادامه دیده می‌شود. این موضوع به آرسنال اجازه داد حتی بدون در اختیار داشتن توپ، کنترل مسابقه را در دست بگیرد.

آرسنال در آن زمان از حریف پیش بود، اما ثبات هاورتز در جایگیری و افزایش شدت پرس او باعث شد سیتی نتواند جای پای خود را در مسابقه پیدا کند. دوناروما گزینه ساده‌ای برای پاس کوتاه نداشت و دائماً با بدنی بسته و نه باز، توپ را بازی می‌کرد.

این روند حتی در نیمه دوم و زمانی که آرسنال ۳ بر صفر پیش افتاده بود نیز ادامه پیدا کرد و هاورتز و اودگارد فصل را همان‌طور که آغاز کرده بودند، ادامه دادند.

مقابل چلسی، ۱۵ شهریور

این عملکرد شاید بهترین نمایش هاورتز با پیراهن آرسنال تا اینجای کار باشد. او با توپ تأثیرگذاری زیادی داشت، اما تماشای عملکردش بدون توپ به‌وضوح نشان داد که چه تعداد از برنامه‌های آرتتا به حضور او وابسته است. امیلیانو مارتینز نیز دروازه‌بانی راست‌پا است، بنابراین جایگاه هاورتز شبیه چیزی بود که سه هفته پیش در کاردیف و مقابل سیتی دیدیم، اما اتفاقات بسیار بیشتری در اطراف او جریان داشت. او بار دیگر مسیر پاس به سمت راست را می‌بندد، در حالی که گابریل از خط دفاعی جلو می‌آید تا کول پالمر را که برای اشغال فضای خالی‌شده توسط بازیکن آلمانی عقب آمده بود، پوشش دهد. با قرار گرفتن هاورتز کمی متمایل به چپ مرکز زمین، وظیفه مایلز لوئیس-اسکلی این بود که عمیق‌ترین هافبک مرکزی چلسی، رومئو لاویا، را زیر نظر بگیرد. این موضوع در صحنه زیر نیز دیده می‌شود؛ جایی که هاورتز مارتینز را مجبور می‌کند توپ بلندی ارسال کند و آرسنال در ادامه در نبرد هوایی پیروز می‌شود. با این حال، این وضعیت در ادامه نیمه اول تغییر کرد.

در صحنه زیر، هاورتز مسئولیت لاویا را بر عهده می‌گیرد. لوئیس-اسکلی این بار عقب‌تر قرار گرفته و کریستوس تزولیس و ساکا به مدافعان میانی چلسی نزدیک شده‌اند. مارتینز که راهی برای عبور نمی‌بیند، تلاش می‌کند توپ را از روی سر بازیکنان عبور دهد، اما آرسنال بار دیگر اولین تماس با توپ را برقرار می‌کند. هاورتز در نیمه دوم به جایگاه خود در سمت راست مارتینز بازگشت.

او مکسنس لاکروا را تحت تأثیر قرار می‌دهد تا پاس را دوباره به داخل زمین برگرداند؛ در همین حال لوئیس-اسکلی برای اعمال فشار روی لاویا جلو می‌رود و مارتینز را مجبور می‌کند یک بار دیگر توپ را بلند بازی کند. بار دیگر می‌توان گابریل را دید که به سمت پالمر پیشروی می‌کند و نشان می‌دهد آرسنال در چنین لحظاتی تا چه اندازه به‌عنوان یک واحد منسجم عمل می‌کند. با توجه به استفاده چلسی از سیستم سه مدافع، رویکرد آرسنال در اطراف هاورتز کمی متفاوت بود و جالب بود که ببینیم او چگونه آغازگر یک واکنش زنجیره‌ای می‌شود.

مقابل ساندرلند، ۲۱ شهریور

تصادفی نبود که آرتتا پیش از دیدار با ساندرلند درباره پای تخصصی دروازه‌بان‌ها صحبت کرد.

دروازه‌بان آنها، رابین روفس، چپ‌پا است. علاوه بر این، ساندرلند از کوین دانسو، مدافع میانی، برای شروع مجدد بازی با یک پاس کوتاه به ملی‌پوش هلندی استفاده می‌کرد و همین موضوع باعث می‌شد زوایای پاس با آنچه در مورد دوناروما و مارتینز در بازی‌های بالا دیدیم، متفاوت باشد.

آرسنال نیز بر همین اساس تغییر کرد و هاورتز را در شروع ضربات دروازه، مرکزی‌تر قرار داد. او منتظر پاس در عرض در محوطه شش‌قدم می‌ماند، سپس به سمت چپ روفس با سرعت می‌دوید تا زاویه او را ببندد و دروازه‌بان را مجبور به ارسال عجولانه توپ به سمت زمین حریف کند.

یکی دیگر از دلایل جایگیری مرکزی‌تر هاورتز در روز شنبه، جلوگیری از پاس رو به بیرون به یکی از بهترین پاسورهای لیگ برتر، یعنی گرانیت ژاکا، بود.

ساندرلند در نمونه‌های زیر و زمانی که هاورتز عرض بیشتری گرفته است، از طریق کاپیتان سابق آرسنال از پرس فرار می‌کند، اما در مجموعه دوم تصاویر، تردید روفس به چشم می‌خورد.

با این حال، این دویدن‌های مرکزی برای قطع مسیر پاس به سمت راست ساندرلند در نیمه دوم دوباره دیده شد.

مقابل استون ویلا، ۹ شهریور

از نظر دروازه‌بان حریف، سفر آرسنال به ویلاپارک از پیروزی مقابل ساندرلند جالب‌تر بود. زایون سوزوکی، ملی‌پوش ژاپنی، آن دوشنبه شب نخستین بازی خود را برای ویلا انجام می‌داد و توانایی بسیار خوبی در ارسال و توزیع توپ با هر دو پا دارد. آرسنال پس از بازی برابر کاونتری سیتی در شب افتتاحیه فصل، ۱۰ روز فرصت داشت تا برای رویارویی با او آماده شود و این آمادگی در پرس‌های ابتدایی هاورتز کاملاً مشهود بود. هاورتز همانند روفس، در شروع حملات ویلا جایگاهی مرکزی‌تر گرفت، زیرا مدافعان میانی این تیم با پاس رو به داخل، بازی را به سوزوکی می‌رساندند. هاورتز در نخستین فرصت خود برای تحت فشار قرار دادن دروازه‌بان عملکرد خوبی داشت و او را مجبور کرد توپ را به سمت چپ بفرستد؛ جایی که ساکا و اودگارد از او پشتیبانی کردند و توپ را داخل محوطه جریمه قطع کردند. ساکا در مراحل ابتدایی بازی همچنان پشتیبان قدرتمندی بود؛ چهار دقیقه بعد، او و هاورتز بار دیگر توپ را به سمت چپ و به شکل بلند هدایت کردند. دفعه بعد که سوزوکی پس از ضربه دروازه توپ را از مدافعان میانی خود دریافت کرد، با دیدن هجوم هاورتز به سمتش، دیگر دوباره پاس کوتاه نداد.

با این حال، خرید جدید ویلا به‌تدریج اعتمادبه‌نفس بیشتری پیدا کرد. پاس‌های دقیق او با پای راست به تیم میزبان کمک کرد پشت سر بن وایت موقعیت‌هایی ایجاد کند که ویلا از بدشانسی نتوانست آنها را به گل تبدیل کند؛ در حالی که صحنه زیر با پای چپ او به‌ویژه از نظر بصری چشم‌نواز بود. در میان تمام دروازه‌بان‌هایی که در اینجا بررسی شدند، سوزوکی شاید چالش‌برانگیزترین گزینه برای هاورتز بود و تماشای روند پیشرفت او جالب خواهد بود. بازی مقابل چلسی بهترین نمونه از سیالیت پست‌هاست.اگر در چند مقطع از مسابقه و هنگام پرس آرسنال بازی را متوقف کنید، هاورتز را در سمت چپ، لوئیس-اسکلی را در خط حمله و گابریل را در خط میانی می‌بینید. درک فردی و جمعی آنها برای پر کردن این مناطق در زمان لازم، برای مسلط شدن تیم آرتتا بر بازی حیاتی است. در مورد هاورتز، میزان کاری که برای انجام این وظایف لازم است نباید دست‌کم گرفته شود.

پس از دو فصل پر از مصدومیت، او این فصل را در حالی آغاز کرده که به‌ازای هر ۹۰ دقیقه، مسافت بیشتری نسبت به هر مهاجم دیگری در لیگ برتر طی کرده است؛ ۴۴٫۵ کیلومتر در مجموع، معادل ۱۱٫۵ کیلومتر یا هفت مایل در هر بازی. ژوائو پدرو از چلسی با ۱۰٫۴ کیلومتر در هر ۹۰ دقیقه، نفر بعدی است و مجموع مسافت او ۴۸٫۱ کیلومتر است.

با این حال، چیزی که برای آرسنال به همان اندازه اهمیت دارد این است که این بازیکن آلمانی هم با توپ و هم بدون توپ تأثیرگذار است. می‌توان به سه گل او در شش بازی اشاره کرد، اما همان‌طور که حرکت فریبنده او برای فراهم کردن شرایط گل پیروزی اودگارد مقابل چلسی نشان داد، تأثیر هاورتز بسیار فراتر از قرار دادن توپ درون دروازه است.