سایهها آرامآرام سراسر ورزشگاه متلایف را فرا گرفته بود؛ جایی که فینال جام جهانی، با تسلط کامل اسپانیا اما بدون گل، به وقتهای اضافه کشیده شد و همچنان هیچ تیمی موفق به شکستن بنبست نشده بود.
لیونل مسی و آرژانتین تقریباً هیچ دلیلی برای امیدوار ماندن به دفاع از عنوان قهرمانی خود نداشتند. آلبیسلسته نه تنها موفق به خلق حتی یک شوت نشده بود، بلکه در مقاطع زیادی حتی نمیتوانست چند پاس متوالی را به هم متصل کند.
برتری مطلق اسپانیا هنوز به گل تبدیل نشده بود و هر بار که امیلیانو مارتینس با ثبت مهارهای پیاپی، رکورد تازهای در فینال جام جهانی به ثبت میرساند، سایه بیرحم ضربات پنالتی بیش از پیش بر سر مسابقه سنگینی میکرد.
اما سرانجام همان لحظهای که اسپانیا تمام بعدازظهر انتظارش را میکشید، فرا رسید؛ لحظهای که در واقع ۱۶ سال انتظار این کشور برای فتح دوباره جام جهانی را پایان داد. تنها ۳۹ ثانیه از نیمه دوم وقت اضافه گذشته بود که فرران تورس با ضربهای از فاصله حدود هشت یارد، دروازه آرژانتین ۱۰ نفره را باز کرد و روحیه شاگردان لیونل اسکالونی را در هم شکست تا اسپانیا با پیروزی ۱ بر ۰ قهرمان جهان شود.
این نتیجه، پایانی تلخ برای آنچه به نظر میرسد آخرین حضور لیونل مسی در جام جهانی باشد رقم زد. در شرایطی که آرژانتین تمام مسابقه در تعقیب بازیکنان اسپانیا بود، مسی به ندرت توپ را لمس کرد و در پایان تورنمنتی که این مهاجم ۳۹ ساله یکی از بهترین نمایشهای دوران حرفهای خود را ارائه داده بود، تأثیر چندانی بر جریان مسابقه نداشت.
رقابتهایی که طی پنج هفته آمریکای شمالی را مجذوب خود کرده بود و با بازیهای تماشایی همراه شده بود، در نهایت با فینالی فرسایشی و نبردی بر پایه استقامت و اراده به پایان رسید.
در دقیقه ۱۰۶، پدرو پورو توپ را به تیر دوم ارسال کرد. نیکو ویلیامز در نبرد هوایی از ناهوئل مولینا پیش افتاد و ضربه سر زد. امیلیانو مارتینس نیز برای مهار توپ از دروازه خارج شده بود و زمانی که ویلیامز توپ را مقابل دروازه برگرداند، فرران تورس با یک ضربه سرضرب محکم، گل قهرمانی اسپانیا را به ثمر رساند.
اسپانیا با این پیروزی، رکورد شکستناپذیری خود را به ۳۸ مسابقه رساند و پس از بیش از دو سال بدون شکست، برای نخستین بار از زمان قهرمانی در آفریقای جنوبی در سال ۲۰۱۰، جام جهانی را بالای سر برد.
آرژانتین نیز در هفتمین حضور خود در فینال جام جهانی، چهارمین شکستش را تجربه کرد. این تیم در تلاش بود نخستین کشوری پس از برزیل در سال ۱۹۶۲ باشد که از عنوان قهرمانی خود دفاع میکند.
پس از به ثمر رساندن ۱۹ گل در هفت مسابقه، آرژانتین در این دیدار تنها دو شوت زد که هیچکدام در چارچوب نبود. شاگردان اسکالونی فقط هشت بار توپ را داخل محوطه جریمه اسپانیا لمس کردند، در حالی که اسپانیا ۲۰ شوت، ۱۲ شوت در چارچوب و ۳۱ لمس توپ در محوطه جریمه حریف ثبت کرد.
ورزشگاه میزبان از نظر ظاهری چندان چشمگیر نبود؛ یک ورزشگاه حومه شهری متعلق به لیگ فوتبال آمریکایی با سکوهایی خاکستری و بدون ویژگی خاص. اما رنگها و صداهای فوتبال و جام جهانی، روح تازهای به این فضای سرد بخشیده بود؛ از رنگهای قرمز و زرد اسپانیا گرفته تا آبی آسمانی و سفید آرژانتین و همچنین پرچمها و هواداران کشورهای دیگری مانند کلمبیا، برزیل، مکزیک، آمریکا و فرانسه.
هواداران آرژانتین مانند تمام طول مسابقات، با آوازهای خود از تیمشان حمایت کردند. همان هوادارانی که در تمام شهرهای محل برگزاری مسابقات همراه آلبیسلسته بودند و حتی یک روز پیش از فینال نیز میدان تایمز نیویورک را در اختیار گرفته بودند.
اگرچه اسپانیا با اندکی برتری وارد مسابقه شد، اما آرژانتین با حضور هشت بازیکن از ترکیب قهرمان جام جهانی ۲۰۲۲ قطر، با اعتمادبهنفس و آرامش پا به میدان گذاشته بود.
فشار اسپانیا از همان دقایق ابتدایی آغاز شد. لامین یامال بارها در موقعیتهای خطرناک صاحب توپ شد، اما نتوانست امیلیانو مارتینس را به زحمت بیندازد. درگیریهای شدید و تکلهای خشن نیز باعث شد اسلاوکو وینچیچ، داور مسابقه، از همان ابتدا تحت فشار قرار بگیرد.
وقفه نوشیدن آب، هم برای بازیکنان و هم برای زمین خشک مسابقه زیر آفتاب مستقیم، فرصتی ایجاد کرد تا دو سرمربی درباره تاکتیکهای خود تجدیدنظر کنند.
اگر دیدار ردهبندی با ۱۰ گل برای علاقهمندان به فوتبال هجومی بود، فینال بیشتر نبردی تاکتیکی برای فوتبالدوستان حرفهای محسوب میشد. اسپانیا با گردش مداوم توپ و جابهجایی بازیکنان، بهتدریج آرژانتین را از نفس انداخت، هرچند موقعیتهای گلزنی واضح همچنان محدود بود.
اندکی پیش از پایان نیمه نخست، آرژانتین لیساندرو مارتینس را به دلیل مصدومیت از دست داد و نیکولاس اوتامندی جای او را گرفت. نیمه نخست نیز بدون اتفاق خاصی به پایان رسید.
آرژانتین که پیش از این مسابقه در هفت بازی ۱۹ گل به ثمر رسانده بود، نیمه نخست را بدون حتی یک شوت، بدون کرنر، بدون لمس توپ در محوطه جریمه حریف و تنها با ۳۵ درصد مالکیت توپ به پایان رساند.
پس از مراسم مفصل بین دو نیمه که با اجرای موسیقی و حضور شخصیتهای «ماپتها» همراه بود، لیونل اسکالونی تصمیم گرفت نیکو گونسالس را بیرون بکشد و لئاندرو پاردس را به میدان بفرستد؛ بازیکنی که نخستین لمس توپش با از دست دادن مالکیت همراه شد.
صبر اسکالونی خیلی زود به پایان رسید و سومین تعویض او نیز در سمت راست خط دفاع انجام شد؛ جایی که گونزالو مونتیل، قهرمان ضربات پنالتی فینال جام جهانی ۲۰۲۲، جای خود را به ناهوئل مولینا داد.
سپس نوبت لوئیس دلافوئنته، سرمربی اسپانیا، بود که در دقیقه ۶۲ دو تعویض انجام دهد؛ از جمله بیرون کشیدن بهترین گلزن تیمش، میکل اویارسابال.
با رضایت آرژانتین، جریان بازی رفتهرفته کندتر و پرفشارتر شد و تعداد ضربات کرنر اسپانیا نیز افزایش یافت.لامین یامال پس از عبور از دو مدافع، اجازه نداد توپ از زمین خارج شود و آن را برای فرران تورس ارسال کرد، اما ضربه سر این مهاجم از فاصله نزدیک مستقیماً در دستان امیلیانو مارتینس قرار گرفت. هر دو مربی به تعویضهای خود ادامه دادند تا شاید راهحلی برای مسابقهای پیدا کنند که حاضر به تغییر نتیجه نبود.
هرچه زمان بیشتری بدون گل سپری میشد، اعتمادبهنفس آرژانتین نیز بیشتر میشد؛ تیمی که بارها توانایی خود را در دقایق پایانی مسابقات نزدیک ثابت کرده بود.
با وجود تداوم فشار اسپانیا، ضربات این تیم از قدرت و خلاقیت لازم برخوردار نبود و مهار آنها برای مارتینس چندان دشوار به نظر نمیرسید. او تا پایان وقتهای قانونی با ثبت هشت مهار، رکورد بیشترین سیو در فینال جام جهانی را شکست و در نهایت تعداد مهارهایش را به ۱۱ رساند.
بازی در وقتهای تلفشده دستخوش تحول شد؛ جایی که خطای دیرهنگام اِنتسو مارتینس روی پائو کوبارسی باعث شد مدافع اسپانیا به هوا پرتاب شود و پس از دریافت کارت زرد دوم، بازیکن آرژانتین با کارت قرمز اخراج شود.
لحظاتی بعد، لامین یامال پشت یک ضربه آزاد در فاصله حدود ۲۵ یاردی از دروازه ایستاد. ستاره نوجوان اسپانیا توپ را با قوسی زیبا از روی دیوار دفاعی عبور داد، اما امیلیانو مارتینس مسیر توپ را بهخوبی تشخیص داد و با هر دو دست آن را دفع کرد.به این ترتیب، مسابقه به وقتهای اضافه کشیده شد.
باورنکردنی بود، اما آرژانتین با وجود اینکه طی ۹۰ دقیقه حتی یک شوت در چارچوب نداشت و تنها یک ضربه کرنر به دست آورده بود، همچنان در مسابقه باقی مانده بود. آرژانتین که پیش از این نیز تحت فشار زیادی قرار داشت، حالا باید ۳۰ دقیقه دیگر را با یک بازیکن کمتر دوام میآورد و امیدهایش به باریکی یک نخ رسیده بود. در دقیقه ۹۳، مارتینس بار دیگر با واکنشی فوقالعاده، ضربه سر نیکو ویلیامز را از فاصله نزدیک دفع کرد. چند لحظه بعد، ویلیامز در شلوغی محوطه جریمه توپ را وارد دروازه کرد، اما خطای میکل مرینو باعث شد این گل مردود اعلام شود.
در تمام این دقایق، لیونل مسی تقریباً از جریان بازی محو شده بود. نداشتن مالکیت توپ، هیچ فرصتی برای نمایش جادوی همیشگی او باقی نگذاشته بود. مرینو نیز میتوانست قفل مسابقه را باز کند، اما ضربه سر او از فاصله نزدیک با اختلافی اندک از کنار دروازه به بیرون رفت. سپس همان لحظه سرنوشتساز فرا رسید. در واپسین دقایق مسابقه، آرژانتین چند فرصت برای به تساوی کشاندن بازی به دست آورد، اما ضربات بازیکنان این تیم دقت لازم را نداشت و راهی به دروازه پیدا نکرد.
با به صدا درآمدن سوت پایان مسابقه، جشن بزرگ اسپانیاییها آغاز شد، بازیکنان آرژانتین در اندوه فرو رفتند و مطابق فضای پرتنش این مسابقه، درگیریهای پراکندهای نیز میان بازیکنان دو تیم رخ داد.
شاید این فینال از نظر زیباییشناسی یک شاهکار فوتبالی نبود، اما جام جهانی در نهایت قهرمانی شایسته را شناخت.
