با وجود اینکه توماس توخل توانست برای انگلیس مدال برنز جام جهانی را به ارمغان بیاورد و بهترین نتیجه این تیم از سال ۱۹۶۶ را رقم بزند، پیروزی پرگل ۶ بر ۴ مقابل فرانسه هنوز هم نتوانسته همه پرسشها را از بین ببرد.
تحلیل اسکای اسپورت؛ آیا نیمکتنشین کردن ساکا بزرگترین اشتباه توخل بود؟
بوکایو ساکا پیش از آغاز رقابتها، بهترین بازیکن انگلیس در سمت راست خط حمله محسوب میشد. اگر از آمادگی کامل برخوردار بود، حضورش در ترکیب اصلی تقریباً قطعی به نظر میرسید.
اما ساکا پس از پشت سر گذاشتن فصلی دشوار با آرسنال، که با نمایشی کمفروغ در فینال لیگ قهرمانان اروپا به پایان رسید، با مشکلات جسمانی وارد جام جهانی شد. او به دلیل مصدومیتی که در دو ماه پایانی فصل همراهش بود، دو دیدار نخست انگلیس در این تورنمنت را از دست داد.
با وجود این مشکلات، ساکا در دقایقی که به میدان رفت همچنان کیفیت بالای خود را نشان داد. او تا پایان مرحله یکچهارم نهایی، تنها در ۱۹۲ دقیقه حضور در زمین، موفق به ثبت سه پاس گل شده بود.
همه میدانند که پس از هری کین و جود بلینگهام، ساکا بهترین، باتجربهترین و موفقترین مهاجم تیم ملی انگلیس است. اما شاید مهمترین فردی که باید این موضوع را در حساسترین مقطع تابستان امسال درک میکرد، یعنی توماس توخل، چنین برداشتی نداشت.
ساکا باید در دیدار برابر آرژانتین از ابتدا در ترکیب قرار میگرفت. درست است که مورگان راجرز پاس گل آنتونی گوردون را در آن مسابقه ارسال کرد، اما همانطور که خود توخل پس از بازی با فرانسه اعتراف کرد، ساکا یک بازیکن کلیدی است؛ تناقضی قابل توجه.
شاید تنها یک تغییر نمیتوانست نتیجه دیدار نیمهنهایی جام جهانی را تغییر دهد، زیرا انگلیس در آن مسابقه مشکلات دیگری نیز داشت. با این حال، ساکا میتوانست تأثیرگذار باشد. او در آرسنال عضوی از تیمی بود که در تمام فصل از استحکام دفاعی بالایی برخوردار بود و توانایی او در حمل توپ و اجرای ضدحملات میتوانست در آن شرایط دشوار به کمک انگلیس بیاید.
شماره ۷ تیم ملی انگلیس این مسابقات را با سه گل و سه پاس گل به پایان رساند؛ در حالی که به نظر میرسد توخل جام جهانی را با یک حسرت بزرگ ترک کرده است.
مدال برنز، همه ابهامات درباره توخل را از بین نبرده است
برای دومین مسابقه متوالی در جام جهانی، انگلیس در ۱۵ دقیقه پایانی با تمام توان برای حفظ نتیجه جنگید. برای دومین بازی پیاپی، سهشیرها با وجود پیش افتادن، با پرسشهای فراوانی درباره نحوه مدیریت مسابقه مواجه شدند؛ بهویژه پس از اینکه برتری ۴ بر ۰ آنها تا آستانه تبدیل شدن به نتیجه ۴ بر ۴ پیش رفت و فرانسه فاصله را به ۴ بر ۳ کاهش داد.
درست است که دیدار ردهبندی از اهمیت کمتری نسبت به فینال برخوردار بود و هر دو تیم نیز در فاز دفاعی عملکرد ضعیفی داشتند، اما در حالی که توخل از همین حالا به مرحله بعدی دوران مربیگری خود در تیم ملی انگلیس فکر میکند، تصمیمهای او در روزهای پایانی این جام جهانی نشان میدهد که هنوز از زیر فشار انتقادها خارج نشده است.
