در آینده، شاید بارسلونا

شزنی که از نیمه های فصل گذشته به دروازه توپچیها رسید و طی این مدت علی رغم واکنش هایی خوب در تعدادی از بازیها، جشنواره ای از گلهای پرتعداد را هم در مقابل نیوکاسل، تاتنهام در فصل گذشته درون دروازه اش تجربه کرده و یکی از بدترین نتیجه های چند دهه اخیر آرسنال در دیدار برابر منچستر در زمان او رقم خورد، مصاحبه را با نشریه لهستانی POLSKA انجام داده است:

بهترین تصمیم بود. واقعا در این باشگاه رشد کردم. تقریبا از اوایل نوجوانی در اینجا بوده ام. اگر به عنوان یک نوجوان به آرسنال نمی آمدم، قادر نبودم در سطحی که اکنون در آن بازی میکنم بازی کنم.

بله، دوستانی در لندن دارم. نه فقط در تیم اصلی، دوستانی هم در تیم جوانان دارم. نمیتوانم زمانی را تصور کنم که باشگاه را فقط به خاطر پول ترک خواهم کرد. نمیتوانم بگویم برای تمام دوران حرفه ایم در آرسنال بازی خواهم کرد، ولی اگر بروم، یا دلیل بسیار مهمی خواهم داشت و یا اینکه بخواهم به بارسلونا بروم.

هرگز اینطور نبود که اتفاق بدی برای لوکاژ بیافتد و من خوشحال شوم. او دوست خوب من است. هر زمانی  که او بازی کرده، من تشویقش کرده ام.

صبر کردم، صبر کردم و با این امید ادامه دادم. همیشه برایم مهم بود که تیم خوبی داشته باشیم به همین دلیل در تفکراتم، هیچ حسادتی در کار نبود. مطمئنا ما رقابت میکردیم، ولی فقط در تمرینات. فقط این میتوانست به ما کمک کند.

کم کم، بله. احساس میکنم وقتی چیزی میگویم، همه گوش میکنند. البته بیشتر در زمین تا در رختکن. ولی احتمالا این مهمتر است. کادر فنی و بازیکنان برای من احترام قائل هستن. نمیگویم که من تنها رهبر تیم هستم، ولی احساس میکنم یکی از آنها هستم.

میخواهم که کاپیتان تیم باشم. احساس میکنم که میتوانم از عهده این مسئولیت برآیم. همیشه میخواستم که کاپیتان باشم و اگر چنین افتخاری نسیب من شود، با افتخار و خوشحالی تمام این بازوبند را به بازو خواهم بست.