اخبار باشگاه آرسنال
داستان گاوین هویت؛ تنها تجربه بازی در لیگ برتر برای آرسنال
گاوین هویت شاید تنها یک بار با پیراهن آرسنال در لیگ برتر به میدان رفته باشد، اما همچنان از آن بازی خاطره‌انگیز به عنوان یکی از برجسته‌ترین نقاط عطف دوران حرفه‌ای خود یاد می‌کند؛ نبردی که در آن برابر روبینیو و منچسترسیتی قرار گرفت.
گاوین هویت شاید تنها یک بار با پیراهن آرسنال در لیگ برتر به میدان رفته باشد، اما همچنان از آن یگانه بازی به عنوان یکی از برجسته‌ترین نقاط عطف دوران حرفه‌ای خود یاد می‌کند.
«به یاد می‌آورم وقتی وارد زمین می‌شدم، روبینیو را دیدم و به این فکر می‌کردم که او چه بلایی سر مدافعان دیگر آورده است؛ فقط امیدوار بودم همان بلا را سر من نیاورد. اما پر از اعتمادبه‌نفس و کاملاً آماده بودم.»
برای یک مدافع راست جوان که در آستانه نخستین بازی خود در لیگ برتر قرار دارد، احتمالاً حریفان دیگری وجود دارند که پیش از منچسترسیتی و خرید بزرگ و فوق‌ستاره جدیدشان از رئال مادرید در ورزشگاه اتحاد انتخاب شوند.
اما این دقیقاً همان چیزی بود که در سال ۲۰۰۸ نصیب گاوین هویت شد؛ زمانی که یک روز پس از سلب بازوبند کاپیتانی از ویلیام گالاس به دلیل انتقاد از هم‌تیمی‌هایش در میان نتایج ضعیف و کسب تنها یک پیروزی از چهار بازی، او به خط دفاعی آرسنال فراخوانده شد.
فرصت غیرمنتظره برای حضور در ترکیب اصلی
هویت می‌گوید: «وقتی این شانس پیش آمد، چند بازیکن مصدوم بودند و همین شد که من وارد ترکیب شدم.»
«جلسه تمرینی پیش از بازی را به یاد دارم؛ یکی از مربیان به آرماند ترائوره، جک ویلشر و من گفت: "یکی از شما قرار است نخستین بازی خود را انجام دهد، فکر می‌کنید کدام‌یک باشد؟"»
«همه فکر می‌کردند یا جک است یا ترائوره، هیچ‌کس فکر نمی‌کرد من باشم. اما سپس او گفت: "این تو هستی، گاوین."»
«فکر نمی‌کنم در آن لحظه کسی خیلی به آن توجه کرده باشد، اما بعد که تمرینات تاکتیکی و ساختاری را انجام می‌دادیم من در ترکیب بودم و فقط باید خودم را آماده می‌کردم.»
پاداش یک دهه تلاش در آکادمی توپچی‌ها
این اتفاق سرانجام و نقطه اوج نزدیک به یک دهه تلاش برای هویت بود که از نه سالگی به این باشگاه پیوسته بود.
مانند اکثر اعضای آکادمی یک باشگاه، هویت در آن زمان باور داشت که راهیابی به تیم اصلی یک گام طبیعی است؛ به‌ویژه با توجه به اینکه برادرش، جاستین، پیش از انتقال به میدلزبورو در آن تابستان، ۶۸ بار برای توپچی‌ها به میدان رفته بود.
او می‌گوید: «وقتی آنجا هستید، همیشه فکر می‌کنید موفق خواهید شد — من کاملاً مطمئن بودم. برادر بزرگترم هم آنجا بود، بنابراین دیدن مسیر پیشرفت او کمک زیادی به من کرد.»
«دیدن بازی‌های هر هفته او برای من مسئله بزرگی بود؛ به او نگاه می‌کردم و با خودم می‌گفتم: "می‌خواهم تلاش کنم و به جایی که او هست برسم."»
مسیر رسیدن به تیم اصلی آرسنال
هویت جونیور در مسیر حرکت به سمت تیم اصلی، کاپیتانی تیم زیر ۱۸ سال آرسنال را بر عهده داشت و پیش از انجام نخستین بازی خود در پیروزی ۶ بر ۰ جام اتحادیه مقابل شفیلد یونایتد (چند ماه پیش از آن بازی منچسترسیتی)، در چند مسابقه به عنوان مهره ذخیره روی نیمکت نشسته بود.
او در دو دور بعدی جام اتحادیه نیز مقابل ویگان و برنلی در ترکیب اصلی قرار گرفت و به نظر می‌رسید دوران حضورش در آرسنال تنها در یک مسیر صعودی پیش می‌رود.
او درباره آن بازی مقابل شفیلد یونایتد می‌گوید: «فقط بازی کردن در ورزشگاه امارات و قدم گذاشتن به زمین در برابر آن همه تماشاگر فوق‌العاده بود.»
«بازیکنان جوان زیادی در تیم بودند، بنابراین این موضوع به اعتمادبه‌نفس من کمک کرد و از استرسم کاهش داد. فکر می‌کنم سه بازی در جام اتحادیه انجام دادم، پس این تجربه بسیار مفید بود.»
«اما بازیکنان زیادی جلوتر از من بودند، بنابراین به بازی کردن (در لیگ برتر) فکر نمی‌کردم. این موضوع همیشه در گوشه ذهنم بود، اما تصور نمی‌کردم قرار است به این زودی بازی کنم.»
نخستین و آخرین تجربه در لیگ برتر
با این حال، تنها ۱۱ روز پس از دومین حضورش در جام اتحادیه، نخستین بازی هویت در لیگ برتر به او سپرده شد. و اگرچه او پس از یک ساعت در شکست ۳ بر ۰ تعویض شد، اما هیچ ایده و تصوری نداشت که این مسابقه، همزمان نقطه آغاز و پایان دوران حضورش در سطح اول فوتبال انگلیس خواهد بود.
او می‌گوید: «دیدن برادرم که این کار را انجام داده بود، کمک زیادی کرد. او خیلی صحبت نمی‌کرد تا مرا بیش از حد نگران نکند. فقط گفت از آن لذت ببرم و همه به من کمک خواهند کرد.»
«از آن دست اتفاقات بود؛ من هنوز جوان بودم و خیلی چیزها را درک نمی‌کردم. آن را کمی ساده و بدیهی فرض کردم، اما اکنون که به آن نگاه می‌کنم، نباید این کار را می‌کردم.»
ونگر و کادر فنی‌اش پس از بازی بازخورد زیادی به هویت ندادند، اما اندکی بعد قرارداد بلندمدت جدیدی به او اعطا شد؛ پیش از آنکه در پنجره نقل‌وانتقالات زمستانی به صورت قرضی به تیم واتفورد در چمپیونشیپ فرستاده شود.
در آن زمان اصلاً به نظر نمی‌رسید که دوران حضورش در جمع توپچی‌ها به پایان رسیده باشد، اما پس از انجام چهارمین بازی خود برای باشگاه در شکست مرحله چهارم نهایی جام اتحادیه مقابل برنلی در اوایل دسامبر، او دیگر هرگز برای آن‌ها به میدان نرفت.
«آن‌ها (پس از شکست مقابل منچسترسیتی) چیزی نگفتند، زیرا ما در آن مقطع چند بازی را واگذار کرده بودیم. همان زمانی بود که بازوبند کاپیتانی از گالاس گرفته شد، بنابراین مسائل زیادی خارج از زمین جریان داشت و فکر می‌کنم آن حواشی بر خود بازی سایه انداخت.»
«اکثر مربیان فقط به من گفتند "آفرین" و اینکه به همین کاری که انجام می‌دادم ادامه دهم، و درست بلافاصله پس از آن بود که به صورت قرضی به واتفورد رفتم.»
زندگی خارج از آرسنال و تجربیات جدید
«من همیشه در خانه با پدر و مادرم زندگی کرده بودم، بنابراین این شانس را پیدا کردم که تنها زندگی کنم. مستقل زیستن، پختن غذای مناسب و انجام همه کارها برای خودت، تجربه زیستی خوبی بود.»
«در آرسنال همه چیز در اختیار داری: غذا، سالن بدنسازی با بالاترین کیفیت، تجهیزات تمرینی و حتی زمین بازی عالی. چمپیونشیپ با آنچه اکنون هست بسیار تفاوت داشت؛ کیفیت فعلی آن خیلی بالاتر از آن زمان است.»
«همچنین، در تیم رزرو من هر هفته بازی می‌کردم، اما وقتی به واتفورد رفتم بازی می‌کردم و سپس از ترکیب بیرون می‌ماندم؛ بنابراین این تجربه را به دست می‌آوری که از تیم بیرون بمانی و یاد بگیری چگونه با آن کنار بیایی.»
هویت بخش عمده‌ای از فصل بعد را به صورت قرضی در برایتون در لیگ یک گذراند و طی دو سال بعد، برای دوره‌های قرضی دیگری با لینکلن سیتی و ویمبلدون به یک دسته پایین‌تر رفت.
تا آن زمان او متوجه شد که امید چندانی برای بازگشتش به تیم اصلی آرسنال وجود ندارد، و سرانجام سه سال و نیم پس از انجام تنها بازی‌اش در لیگ برتر برای توپچی‌ها، راهی داگنم اند ردبریج شد.
«از زمانی که از دوره قرضی (واتفورد) بازگشتم، دیگر آن‌قدرها با تیم اصلی تمرین نمی‌کردم، بنابراین از همان موقع فهمیدم که شانسم را داشته‌ام. قبل از آن تقریباً هر روز با آن‌ها تمرین می‌کردم.»
«وقتی به لینکلن رفتم، چشمانم باز شد؛ چون همیشه در سطح بالاتری بازی کرده بودم و هرگز واقعاً به لیگ‌های پایین‌تر نگاه نکرده بودم. پس دانستم که باید افکارم را در اینجا سروسامان دهم، وگرنه در نهایت دستم به هیچ‌چیز نخواهد رسید. آنجا بود که متوجه شدم باید تمام تلاش خود را به کار ببندم.»
«فکر می‌کنم داگنم و بارنت بودند که مرا می‌خواستند، بنابراین با ایجنتم صحبت کردم؛ او از جان استیل و نحوه کارش به من گفت و من فکر کردم این گزینه مناسب من است. همچنین مربی دروازه‌بان‌های آرسنال، تونی رابرتز، پیش از آن در داگنم بود و به من گفت که از حضور در آنجا لذت خواهم برد، که این موضوع به تصمیم‌گیری من کمک کرد.»
دوران بازی در عرصه ملی
هویت که اکنون در لیگ ملی جنوب برای میدستون یونایتد بازی می‌کند، دوران حرفه‌ای عمدتاً موفقی را در لیگ‌های پایین‌تر با داگنم، جیلینگام و بارنت سپری کرد و همچنین سه بازی ملی برای ترینیداد و توباگو در کارنامه خود دارد.
و همان‌طور که نخستین بازی او در لیگ برتر در برابر حریفی پر ستاره رقم خورد، نخستین بازی ملی او نیز در برابر آرژانتینِ لیونل مسی و در جریان آماده‌سازی آن‌ها برای جام جهانی ۲۰۱۴ شکل گرفت.
«برادرم در آن زمان برای آن‌ها بازی می‌کرد و سرمربی پرسید که آیا علاقه‌مند به آمدن هستم یا خیر، که من پاسخ مثبت دادم.»
«او با من تماس گرفت، با هم صحبت کردیم و گفت که بازی‌های خوبی در پیش دارند و قصد دارد مرا برای بازی‌های دوستانه مقابل آرژانتین و ایران انتخاب کند؛ بنابراین بعد از آن دیگر نیازی به ترغیب بیشتری نداشتم.»
«من برای ۲۰ دقیقه وارد زمین شدم و مکسی رودریگز و مارکوس روخو در سمت من بودند. مسی هم در آن زمان در زمین حضور داشت و با وجود اینکه تنها ۲۰ دقیقه بود، تماشای چنین افرادی فوق‌العاده بود. تجربه بسیار بزرگی بود.»
یادگاری ماندگار از یک عمر تلاش
با این حال، حتی با وجود تجربه بازی‌های ملی، آن یک ساعت حضور مقابل منچسترسیتی همچنان برای هویت متمایز و برجسته است. او ممکن است دیگر هرگز در لیگ برتر بازی نکرده باشد، اما آن مسابقه حاصل سال‌ها تلاش و فداکاری بود؛ دستاوردی که افراد کمی موفق به انجامش می‌شوند.
«این یکی از بهترین خاطرات من است؛ فکر نمی‌کنم افراد زیادی بتوانند بگویند که آن کار را انجام داده‌اند، حتی اگر برای یک بازی باشد. هرگز نمی‌توان این را از شما گرفت.»
«از نه سالگی، زمانی که هدف همه بازی در لیگ برتر یا فقط بازی در تیم اصلی است، من آن را انجام دادم؛ بنابراین قطعاً در والاترین جایگاه خاطرات من قرار دارد.»
نوشته ویل انوین
