
اخبار باشگاه آرسنال
نایجل نیتا؛ از هیلاند تا الهامبخشی به نسل بعد
نایجل نیتا، بازیکن پیشین آرسنال، مسیری از ردشدن تا موفقیت، دعوت به تیم ملی و روبهروشدن با فقدان را پشت سر گذاشته است. او که امروز در کنار رانندگی، مربیگری و راهاندازی برنامهٔ آموزشی شخصیاش را دنبال میکند، از تجربههایش برای راهنمایی جوانان بهره میگیرد. نیتا میگوید هیلاند پایههای مهم شخصیت و زندگیاش را ساخت.
فراتر از هیلاند: نایجل نیتا، مقاوم و پیشبرندهٔ تغییر
نایجل نیتا میگوید: «فقط کافی است به ابرچی ازه نگاه کنید.» مسیر زندگی او بیش از هر چیز با بخشی از راهی که شمارهٔ ۱۰ فعلی ما پیموده، همخوانی دارد.
مسیر رشد نیتا با پیوندی ساده اما قدرتمند، دو سوی جداگانهٔ لندن را دربر گرفت؛ او از ریشههایش در میلوال، در جنوبشرق، راهی شمال لندن و هیلاند شد.
مهاجم پیشین ما که در سال ۲۰۱۳، پس از دو سال حضور حرفهای، آرسنال را ترک کرد، در جامعه با جوانان دربارهٔ فوتبال و زندگی صحبت میکند؛ از جمله دربارهٔ اینکه شکستهای اولیهای مانند آنچه ازه تجربه کرد، میتوانند سرانجام به نقطهٔ شروعی تازه تبدیل شوند.
نایجل توضیح میدهد: «به باشگاهها برای اینکه چقدر دشوار است بازیکنی را که آیندهٔ موفقی خواهد داشت تشخیص دهند، حسادت نمیکنم. آنها باید پتانسیل، پیشینهٔ خانوادگی و همچنین جنبهٔ اقتصادی، مثل ارزش فروش بازیکن، را در نظر بگیرند.»
«حتی برای موفقترین باشگاهها هم این کار آسان نیست. مثل من، ابرچی هم در کودکی در آرسنال و میلوال بود و آزاد شد. حالا به او نگاه کنید؛ بازیکن تیم ملی انگلیس در جام جهانی است و در آرسنال کار خودش را میکند.»
«برای باشگاهها تصمیمگیری درست در این زمینه بسیار دشوار است. اگر اکنون در این مسیر هستید، خودتان را با بازیکنان دیگر مقایسه نکنید و درگیر این موضوع نشوید؛ چون از سیاستهای باشگاه یا برنامهٔ پیشرفت بازیکنان خبر ندارید.»
نایجل مسیری را پیموده که همهچیز را در خود داشته است؛ از ردشدن تا موفقیت، از بازیکن آزادبودن تا دعوت به تیم ملی و از تراژدی تا امیدواری. داستانش از تیم پایهٔ المس آغاز شد و سپس با هفت سال پیشرفت در میلوال، به انتخابش از سوی باشگاههای نخبه انجامید.
او توضیح میدهد: «با منچستریونایتد به یک تورنمنت رفتم. اما وقتی از آرسنال، باشگاهی که طرفدارش بودم، پیشنهاد گرفتم، تمام توجهم به همانجا جلب شد.»
«از ما انتظار میرفت همهٔ بازیها را ببریم؛ این با ذهنیت تیمی که همیشه انتظارش را میکشیدم و نقش مدعی پایینتر را داشت، فرق میکرد. بااینحال، همه بسیار خوشبرخورد بودند. مربیگری و امکانات بسیار پیشرفته بود و توانستم آن را بهخوبی با مدرسه هماهنگ کنم.»
وقتی با نایجل صحبت میکنید، تعجبی ندارد که او توانسته تحصیل و فوتبال را بهآسانی با هم پیش ببرد. همتیمیهایش در آکادمی آرسنال هنوز از هوش او یاد میکنند و اولویتدادنش به درس همیشه مورد توجه بود.

در بخش فوتبالی، او از انگیزهای تصویری برای خودش و دیگر جوانانی میگوید که امیدوار بودند روزی به تیم اصلی توپچیها برسند و بعدها در مجموعهٔ سوبا تمرین میکردند: دیواری که استخر را از رختکن تیم اول جدا میکرد. این دیوار باعث میشد ستارهشدن کمی دستیافتنیتر بهنظر برسد.
نایجل میگوید: «معلمی به نام کریس هالیج داشتم که برای بسیاری از فوتبالیستهای این منطقه، از جمله جو گومز و کیسی پالمر، نقش مهمی داشته است. او حمایتم کرد و هنوز هم با هم صحبت میکنیم؛ به عروسیاش هم رفتم.»
«با جک ویلشر بازی کردم که از من بزرگتر بود و هکتور بیرین و الکس ایووبی که از من کوچکتر بودند. یک سال بورسیهٔ تحصیلی داشتم و از ۱۷سالگی دو سال بازیکن حرفهای بودم؛ آنجاست که همهچیز از نو شروع میشود. حتی برای بازی برابر کاستاریکا به تیم ملی جامائیکا دعوت شدم؛ افتخار بزرگی بود، چون یکی از جوانترین بازیکنان دعوتشده بودم.»
«یکی از خاطرات روشنم استخر آب سرد است. آن طرف دیوار، جایی بود که تیم اصلی آماده میشد. همیشه دربارهٔ این حرف میزدیم که هدفمان رسیدن به آن سمت است.»
پس از آنکه در ۱۹سالگی آزاد شد، فصلهای زندگی حرفهایاش با سرعت ورق خورد: ابتدا آزمونها و تورهای باشگاههای لیگ فوتبال انگلیس و سپس تلاش برای کنارآمدن با «دنیای واقعی» در فوتبال غیرلیگی.
او به یاد میآورد: «وقتی آرسنال را ترک کردم، ناراحتکننده بود؛ اما واقعیتِ کسبوکاری بود که در آن فعالیت میکردم. سو شیپ بسیار مهربان بود و واقعاً کمکم کرد. گفت فهرستی از بازیکنانی که باشگاه را ترک میکنند بین باشگاههای دیگر توزیع شده و چند باشگاه به من علاقهمندند.»
«خوشبین بودم. همراه نورتهمپتونتاونِ ایدی بوثروید برای اردوی پیشفصل به کرواسی رفتم، اما به دلیلی نامعلوم قرارداد به نتیجه نرسید. هنوز هم با علاقه به آن تجربهٔ واقعی فوتبال بزرگسالان فکر میکنم.»
«فکرکردن به آیندهٔ بلندمدتم دلهرهآور بود، اما در سالهای بعد از حضور در فوتبال غیرلیگی لذت بردم. میدانم کنارآمدن با کار روزانهای که خرج زندگی را تأمین میکند چقدر دشوار است؛ اما این روزها برنامههایی وجود دارد، مثل مربیگری تماموقت کودکان در یک باشگاه که در کنار بازی برای تیم اول پارهوقت همان باشگاه و گرفتن مدرک، فرصت خوبی فراهم میکند.»
نایجل در سال ۲۰۲۶ ذهنی باز دارد و همواره آمادهٔ یادگیری است؛ او همزمان مسئولیتهای زیادی را پیش میبرد. با کمک عمهاش که رانندهٔ سازمان حملونقل لندن است، گواهینامهٔ رانندگی خودروهای سنگین مسافربری گرفته و صلاحیت رانندگی اتوبوس و مینیبوس را به دست آورده است.

«از وقتی فوتبال تماموقت را کنار گذاشتم، وارد حرفهٔ رانندگی شدم. حالا با کودکان دارای نیازهای ویژه کار میکنم و آنها را به مدرسه میبرم و برمیگردانم. در کنار آن، کمی مربیگری حرفهای انجام میدهم و برنامهٔ مربیگری خصوصی خودم را هم راه میاندازم. در برنامهٔ فارغالتحصیلان آرسنال نقش راهنما دارم و امیدوارم بتوانم همکاری روزافزونم با باشگاه را ادامه دهم.»
آرامش و نگاه منطقی نایجل در مواجهه با دشواریها، در رویاروییاش با رنجهای شخصی دلخراش هم دیده میشود. سومین فرزند نایجل سال گذشته متأسفانه مرده به دنیا آمد؛ نگاه شجاعانهٔ او به چنین تجربهٔ ویرانگری، بیتردید به خانوادهٔ نیتا کمک میکند سالهای پیش رو را با تابآوری پشت سر بگذارند.
او میخواهد اطرافیانش موفق شوند و فعالانه به آنها انگیزه میدهد؛ ویژگیهایی که به پسر و دختر خردسالش نیز منتقل خواهد کرد.
او میگوید: «توانستیم از او عکس داشته باشیم، مراسمی برایش برگزار کردیم و بهعنوان یک خانواده همچنان تلاش میکنیم یادش را زنده نگه داریم. من با شرایط سازگار میشوم و انعطافپذیرم. حس میکنم تجربههایی که پشت سر گذاشتهام، قویترم کردهاند؛ همهٔ اینها بخشی از زندگی است.»
«اینکه مسیر رشد را در کنار خانوادهٔ جوانها طی کنید، میتواند واقعاً ویژه باشد. در زندگی حوزههای مهمی هست که برنامهٔ درسی مدارس بریتانیا بهاندازهٔ کافی به آنها نمیپردازد. میخواهم به بچهها کمک کنم انسانهایی همهجانبه شوند.»
نایجل ۳۲ساله با وجود خاطرات فراوانی که از یک عمر زندگی دارد، میگوید هیلاند پایههای اساسی شخصیتش را، چه در فوتبال و چه بیرون از آن، شکل داده است.
تأثیر او همچنان به دلایل درستی گسترش پیدا میکند و تجربههایش، از زمینهای فوتبال دو سوی لندن و فراتر از آن، میتواند برای نسل بعدی توپچیهایی که به حرفهایش گوش میدهند، بسیار ارزشمند باشد.
او اضافه کرد: «غیر از داشتن فرزندانم، وقتی به گذشته نگاه میکنم، دوران حضورم در آرسنال بیش از همه در خاطرم مانده است. مربیان زیادی راهنمایم بودند. از آقای هالیج در مدرسه گفتم؛ جو لیتل و کیت مارشال در میلوال تأثیر زیادی بر من گذاشتند و در آرسنال هم کارل لارامان، استیو لئونارد و استیو بولد بودند؛ آنها اسطوره و الگوهای فوقالعادهای هستند.»
«تعدادشان آنقدر زیاد است که نمیتوانم اسم همه را ببرم؛ افراد زیادی نقش بزرگی داشتند و خود هیلاند هم مکانی باورنکردنی بود که کمک کرد به جوانی تبدیل شوم که برای رویارویی با دنیا آماده است.»



