پیروزی در ورزشگاه آزتکا هرگز قرار نبود آسان باشد. اگر انگلیس میخواست در این ورزشگاه تاریخی به برتری برسد؛ جایی که تنها دو تیم پیش از این موفق به کسب برد در دیدارهای رسمی شده بودند، باید خود را برای نبردی دشوار، پر از برخوردهای فیزیکی و لحظات پراسترس آماده میکرد. اما آنچه کمتر کسی انتظارش را داشت، هرجومرج کامل بود؛ مسابقهای رفتوبرگشتی، جنگنده، گاهی درخشان، همواره نفسگیر و در نهایت باشکوه که با برتری ۳ بر ۲ انگلیس برابر مکزیک، امیدهای سهشیرها برای قهرمانی در جام جهانی را بیش از پیش افزایش داد.
بیش از هر چیز، انگلیس در این مسابقه نشان داد که توانایی واکنش به شرایط سخت را دارد. مکزیک بازی را با فشار زیاد آغاز کرد، اما انگلیس بهتدریج ریتم مسابقه را در اختیار گرفت و در نخستین فرصت ضربه خود را وارد کرد. جود بلینگام با یک ضربه سر شیرجهای روی ارسال بوکایو ساکا گل نخست را به ثمر رساند و تنها ۹۸ ثانیه بعد، بار دیگر با همان حرکت، این بار روی پاس هری کین، گل دوم را وارد دروازه میزبان کرد.
اما از آنجا به بعد، مسابقه وارد مرحلهای کاملاً دیوانهوار شد. اشتباه خط دفاعی انگلیس روی یک ضربه ایستگاهی باعث شد توپ مقابل جولیان کینیونس قرار بگیرد و او اختلاف را به حداقل برساند تا انگلیس با برتری ۲ بر ۱ راهی رختکن شود.
شروع نیمه دوم برای شاگردان توماس توخل امیدوارکننده بود و نیکو اورایلی حتی تیر دروازه را به لرزه درآورد، اما خیلی زود همهچیز تغییر کرد. جارل کوانساه با تکلی خطرناک روی ضدحمله مکزیک مرتکب خطا شد و پس از بازبینی صحنه توسط VAR، با کارت قرمز مستقیم از زمین اخراج شد.
با این وجود، انگلیس بار دیگر واکنش نشان داد. آنتونی گوردون با فراری سریع از مدافعان مکزیک، رائول رانخل را وادار به خطای پنالتی کرد و هری کین این بار برخلاف دیدار نخست برابر کرواسی، ضربه خود را با موفقیت تبدیل به گل کرد. البته شادی انگلیسیها دوام زیادی نداشت؛ زیرا دقایقی بعد خود کین مرتکب خطا شد و رائول خیمنز از روی نقطه پنالتی گل دوم مکزیک را به ثمر رساند.
در ادامه، توخل تصمیم گرفت تیمش را عقب بکشد و با آرایش ۱-۳-۵ از برتری خود دفاع کند. دن برن به زمین آمد تا نبردهای هوایی را مدیریت کند و جردن پیکفورد، مدافعان و حتی هری کین با دفع توپهای پیاپی، حملات سنگین مکزیک را خنثی کردند. شاید این نمایش زیبا نبود، اما کاملاً مؤثر از آب درآمد.
برنده: جود بلینگام
جود بلینگام در ماههای اخیر با توصیفهای متفاوتی روبهرو شده بود؛ بازیکنی که فقط در لحظات خاص میدرخشد، شخصیتی جنجالی دارد یا حتی در مقایسه با مورگان راجرز زیر سؤال رفته است. اما او در این مسابقه یکی از کاملترین نمایشهای دوران حضورش در تیم ملی انگلیس را ارائه داد.
توخل تیمش را با سیستمی نزدیک به ۴-۴-۲ به میدان فرستاد و بلینگام در نزدیکی هری کین بازی کرد. هر دو گل او تقریباً به یک شکل به ثمر رسید؛ فرار از عمق به تیر دوم و ضرباتی دقیق که بار دیگر کیفیت تمامکنندگی ستاره رئال مادرید را به نمایش گذاشت.
پس از آن نیز حدود ۵۰ دقیقه با تمام توان جنگید؛ گاهی در میانه میدان، گاهی در سمت راست و حتی دقایقی در خط حمله برای کاهش فشار روی تیم. نکته مهمتر اینکه او با وجود خطر محرومیت، موفق شد بدون دریافت کارت زرد بازی را به پایان برساند و برای دیدار یکچهارم نهایی در دسترس باشد. شاید بهترین توصیف برای او تنها یک عبارت باشد: در کلاس جهانی.
برنده: توماس توخل
توخل پیش از مسابقه گفته بود اگر انگلیس بخواهد در جام جهانی موفق شود، شاید همیشه فوتبال جذابی ارائه نکند. این صحبت با انتقادهایی همراه شد، اما در آزتکا کاملاً درست از آب درآمد.
انگلیس شاید زیباترین فوتبال را بازی نکرد، اما توخل از نظر تاکتیکی عملکردی کمنقص داشت. تیمش در دقایق ابتدایی اجازه خودنمایی به مکزیک نداد، در زمان مناسب ضربه زد و پس از اخراج کوانساه نیز آرامش خود را حفظ کرد. تغییر سیستم به خط دفاع پنجنفره و ورود دن برن برای مهار توپهای هوایی، تصمیمی کاملاً هوشمندانه بود.
اعتماد دوباره به آنتونی گوردون نیز نتیجه داد؛ بازیکنی که با نمایش پرانرژی خود پنالتی سوم انگلیس را گرفت و تا پایان مسابقه یکی از مؤثرترین نفرات میدان بود.
بازنده: جارل کوانساه
حضور کوانساه در سمت راست خط دفاعی از ابتدا تصمیمی غافلگیرکننده بود. با توجه به مصدومیت ریس جیمز، گزینههای توخل محدود شده بود و مدافع جوان لیورپول تا پیش از اخراج، عملکرد قابل قبولی داشت.
اما خطای بیاحتیاط او همهچیز را تغییر داد. تکلی بیش از حد خشن و هیجانی باعث شد داور پس از بازبینی تصاویر، او را از زمین اخراج کند. خوششانسی کوانساه این بود که این اشتباه در نهایت به حذف انگلیس منجر نشد، اما حالا مشخص نیست آیا فرصت دیگری برای حضور در ترکیب اصلی به دست خواهد آورد یا خیر.
برنده: جردن پیکفورد
پیکفورد دقیقاً در زمانی که تیمش بیش از همیشه به او نیاز داشت، بهترین نسخه خود را به نمایش گذاشت. او در نیمه نخست با دو واکنش فوقالعاده، رائول خیمنز را ناکام گذاشت و در ادامه نیز با خروجهای مطمئن، مشت کردن توپها و هدایت خط دفاعی، نقش مهمی در حفظ برتری انگلیس ایفا کرد.
شاید او در باشگاه همیشه بدون اشتباه نباشد، اما پیراهن تیم ملی انگلیس انگار نسخه متفاوتی از این دروازهبان را به نمایش میگذارد.
بازنده: مکزیک
با این شکست، دومین میزبان جام جهانی نیز از مسابقات کنار رفت. مکزیک تیمی نامتوازن بود که بیش از حد به تجربه رائول خیمنز و استعداد گیلبرتو مورا وابسته به نظر میرسید.
البته آنها تا این مرحله عملکردی فراتر از انتظار داشتند؛ صدرنشینی در گروه، حذف اکوادور و ارائه فوتبال قابل قبول، اما مقابل تیمی که از نظر کیفیت فردی برتر بود، ضعفهایشان آشکار شد. آنها نه ابزار لازم برای مهار ضدحملات سریع انگلیس را داشتند، نه تجربه کافی برای جلوگیری از اشتباهات سرنوشتساز و نه خلاقیت لازم برای شکستن دفاع فشرده حریف.
شکست در ورزشگاه افسانهای آزتکا، هرچند برابر تیمی قدرتمند، برای فوتبال مکزیک همچنان تلخ و دردناک خواهد بود.
برنده: شانس قهرمانی انگلیس
اگر از زاویهای کلی به مسیر انگلیس نگاه کنیم، شرایط امیدوارکننده است. سهشیرها یک پیروزی قاطع، دو برد دشوار و حالا موفقیت در یکی از سختترین ورزشگاههای جهان را تجربه کردهاند. آنها در طول مسابقات خود را با شرایط مختلف وفق دادهاند، در لحظات حساس گل زدهاند و با وجود فشار فراوان، اشتباهات محدودی داشتهاند.
شاید این همان کنترل کاملی نباشد که با حضور توماس توخل انتظار میرفت، اما مدیریت مسیر مسابقات تاکنون رضایتبخش بوده است.
اکنون انگلیس باید در مرحله یکچهارم نهایی به مصاف نروژ برود؛ دیداری که دیگر خبری از ارتفاع آزتکا یا شرایط سخت آبوهوایی نخواهد بود و همهچیز به کیفیت فوتبال دو تیم بستگی دارد. اگر سهشیرها بتوانند همین روحیه جنگندگی را حفظ کنند، رؤیای قهرمانی دیگر چندان دور از دسترس نخواهد بود.
