تیم ملی آرژانتین با الهام از درخشش لیونل مسی، در واپسین دقایق دیدار برابر انگلیس شکست را به پیروزی ۲ بر ۱ تبدیل کرد و با یک بازگشت خیرهکننده به فینال جام جهانی صعود کرد.
کامبکی دیگر برای آلبیسلسته
در دیداری که نیمه نخست آن بیشتر به یک نبرد خیابانی شباهت داشت و نیمه دومش با فوتبالی تماشایی و پرتنش همراه بود، آرژانتین بار دیگر نشان داد تا زمانی که لیونل مسی در زمین حضور دارد، هیچ مسابقهای برای این تیم تمامشده نیست.
آرژانتین با دو گل دیرهنگام و نفسگیر، از سد انگلیس گذشت و با پیروزی ۲ بر ۱ راهی فینال جام جهانی شد. مدافع عنوان قهرمانی اکنون باید روز یکشنبه در دیدار نهایی مقابل اسپانیا قرار بگیرد؛ مسابقهای که هرچقدر هم بزرگ باشد، بعید است به اندازه این نبرد از نظر احساسی و فیزیکی پرفشار باشد.
رقابتی فراتر از فوتبال
اگرچه دو تیم طی ۲۱ سال گذشته در زمین مسابقه برابر هم قرار نگرفته بودند و آخرین تقابل آنها در مرحله حذفی جام جهانی نیز به سال ۱۹۹۸ بازمیگشت، اما آرژانتین و انگلیس تاریخی مشترک از افتخار، تلخی، پیروزی، شکست، حواشی خارج از زمین و حتی خاطره جنگ سال ۱۹۸۲ را با خود حمل میکنند. در چنین مسابقهای، گاهی غرور ملی حتی از جام قهرمانی نیز مهمتر به نظر میرسد.
بازیکنان و مربیان دو تیم پیش از مسابقه تلاش کردند از شدت تنشها بکاهند. لیونل اسکالونی، سرمربی آرژانتین، گفت:
این فقط یک مسابقه فوتبال است؛ همین و بس.
همتای او در انگلیس، توماس توخل، نیز موضعی مشابه داشت.
اهمیت این مسابقه همان چیزی است که هست. فکر نمیکنم اگر از نظر احساسی وارد ماجرا شویم، کمکی به ما کند.
اما ویکتوریا ویارروئل، معاون رئیسجمهور آرژانتین، چنین دیدگاهی نداشت. او در پیامی در شبکه اجتماعی X به زبان اسپانیایی، انگلیس را دزدان دریایی اشغالگر
توصیف کرد و نوشت: بازی مقابل انگلیس همیشه چیزی فراتر از فوتبال است. این مسابقه فالکلند، دیهگو، آخرین جام جهانی لئو و متوقف کردن اشغالگران است. زنده باد آرژانتین؛ چون تا آخرین نفس برای آنچه متعلق به ماست خواهیم جنگید.
ساعاتی پیش از آغاز مسابقه، هواداران هر دو تیم اطراف ورزشگاه آتلانتا تجمع کرده بودند. با توجه به اینکه فیفا و نیروهای امنیتی این مسابقه را پرریسکترین دیدار کل جام جهانی توصیف کرده بودند، تدابیر امنیتی گستردهای در اطراف ورزشگاه برقرار شد.
هواداران آرژانتین که از نظر تعداد بهمراتب بیشتر از هواداران انگلیس بودند، از ساعتها قبل از شروع مسابقه با شعارها و تشویقهای خود فضای ورزشگاه را در اختیار گرفته بودند؛ تا جایی که صدای آنها سرود Sweet Caroline
و حتی سرود ملی انگلیس، God Save the King
، را تحتالشعاع قرار داد؛ هرچند شاید نتوانست نگرانی درونی خودشان را خاموش کند.
آرژانتین در تمام دیدارهای مرحله حذفی این جام تا آستانه حذف پیش رفته بود و هر بار با وقت اضافه یا بازگشتی دراماتیک به مرحله بعد رسیده بود. انگلیس نیز مسیر دشواری را پشت سر گذاشته و با غلبه بر مکزیک و نروژ راهی آتلانتا شده بود.
همین موضوع باعث شده بود این سؤال مطرح شود که آیا انگلیسِ جنگنده پیروز خواهد شد یا آرژانتینی که همیشه در لحظات آخر معجزه میکند؟ هر دو سناریو منطقی به نظر میرسید... تا اینکه مسابقه آغاز شد.
نیمهای پر از درگیری
از همان دقایق ابتدایی، مسابقه رنگ و بوی فیزیکی به خود گرفت. بازیکنان دو تیم بارها با یکدیگر درگیر شدند، روی زمین افتادند و از داور درخواست اعلام خطا یا کارت کردند. در کنار صحنههای معمول اغراقآمیز، برخوردهای سنگینی نیز رخ داد که در صورت سختگیری بیشتر داور میتوانست با کارت همراه باشد. همین موضوع باعث شد مسابقه در بسیاری از لحظات بیشتر به یک نبرد خیابانی شباهت داشته باشد.
در نتیجه، دقایق ابتدایی بازی کاملاً بیریتم و آشفته دنبال شد و هیچیک از دو تیم نمیتوانست حملهای جدی ترتیب دهد. آمار نیز گویای همین موضوع بود؛ تا نخستین توقف برای نوشیدن آب، دو تیم در مجموع ۸ خطا مرتکب شده بودند و حتی یک شوت در چارچوب هم ثبت نشده بود.
پس از آن وقفه، برنامه آرژانتین کاملاً مشخص بود؛ تحت فشار قرار دادن انگلیس با هر روشی و کشاندن سهشیرها به یک نبرد فیزیکی. شاید از نظر فنی، انگلیس تیم بااستعدادتری بود، اما استعداد هم زیر فشار مداوم میتواند از کار بیفتد.
اولین شوت رسمی مسابقه روی ضربه آزاد انگلیس و با ضربه سر جان استونز به ثبت رسید که با اختلاف کمی از کنار دروازه بیرون رفت. چند دقیقه بعد، دومین ضربه آزاد انگلیس به هرجومرج کشیده شد و آرژانتین ضدحمله سریعی ترتیب داد. در همین صحنه، الیوت اندرسون پس از برخورد با لیونل مسی نخستین کارت زرد مسابقه را دریافت کرد؛ اتفاقی که در آرژانتین، به شوخی، جرم نابخشودنی تلقی میشود.
انزو فرناندس پس از پاس اشتباه مسی، شوتی را با اختلاف اندک از بالای دروازه به بیرون فرستاد. جردن پیکفورد برای مهار توپ شیرجه رفت، اما اگر ضربه در چارچوب بود نیز به آن نمیرسید. فرصتی مهم برای آرژانتین از دست رفت.
نیمه نخست در حالی به پایان رسید که مسی، جود بلینگهام و هری کین در حال گفتوگو با داوران بودند و سایر بازیکنان راهی رختکن شدند. آرژانتین اندکی بیشتر مالک توپ بود و حدود ۴۸ درصد مالکیت را در اختیار داشت، در حالی که سهم انگلیس ۴۵ درصد بود. همچنین در این نیمه مجموعاً ۱۹ خطا اعلام شد که ۱۲ مورد آن به سود آرژانتین بود.
انگلیس پیش افتاد، اما...
هنوز بسیاری از تماشاگران به صندلیهای خود بازنگشته بودند که آرژانتین با دو ضربه خولیان آلوارس دروازه انگلیس را تهدید کرد. این شروع امیدوارکنندهای برای آلبیسلسته بود؛ تیمی که در نیمه نخست بیشتر تلاش کرده بود انگلیس را وارد نبردی فیزیکی کند.
اما در دقیقه ۵۵، انگلیس سرانجام قفل دروازه حریف را شکست. آنتونی گوردون با فراری سریع از سمت چپ، روی ارسال دقیق مورگان راجرز در موقعیت گل قرار گرفت و با ضربهای مطمئن توپ را از کنار امیلیانو مارتینس عبور داد. پرچم آفساید نیز بالا نرفت تا سهشیرها با نتیجه ۱ بر صفر پیش بیفتند.
با این حال، انگلیس بلافاصله عقب نشست و اجازه داد آرژانتین بارها وارد محوطه جریمه شود. تنها چند دفع توپ خوششانس، تکل فوقالعاده جد اسپنس روی جولیانو سیمئونه و واکنش مناسب پیکفورد پیش از دومین وقفه نوشیدن آب، مانع از گلزنی آرژانتین شد.
پس از آن نیز فشار حملات آرژانتین ادامه یافت و شوتهای متوالی بازیکنان این تیم از هر سمت به سوی دروازه پیکفورد روانه شد. در یکی از این صحنهها، دروازهبان انگلیس آنقدر عصبانی شد که همتیمیها، داوران و حتی مسئول کنار زمین را نیز مورد اعتراض قرار داد.
پایان رؤیایی با جادوی مسی
سرانجام در دقیقه ۸۷، آرژانتین همان کاری را انجام داد که بارها در این جام انجام داده بود. انزو فرناندس که از ابتدای مسابقه بارها دروازه انگلیس را تهدید کرده بود، این بار با شوتی دقیق دروازه پیکفورد را باز کرد تا نتیجه مساوی شود و هزاران هوادار آرژانتینی حاضر در ورزشگاه غرق در شادی شوند.
تنها چهار دقیقه بعد، ضربه نهایی وارد شد. لیونل مسی با پاس خود لائوتارو مارتینس را در موقعیت گل قرار داد و این مهاجم با ضربهای دقیق گل دوم آرژانتین را به ثمر رساند تا آلبیسلسته با پیروزی ۲ بر ۱ راهی فینال شود. حالا آرژانتین برای دفاع از عنوان قهرمانی باید مقابل اسپانیا قرار بگیرد و انگلیس نیز یکی از تلخترین شکستهای تاریخ خود را تجربه خواهد کرد.
