گل دیرهنگام میکل مرینو، اسپانیا را راهی مرحله یکچهارم نهایی جام جهانی کرد و به دوران حضور کریستیانو رونالدو در بزرگترین تورنمنت فوتبال جهان پایان داد.
مرینو تا دقایق پایانی وقت قانونی روی نیمکت نشسته بود؛ چرا که لوئیس دلا فوئنته، سرمربی اسپانیا، با توجه به احتمال کشیده شدن بازی به وقتهای اضافه، ترجیح داده بود تعویضهایش را تا حد امکان حفظ کند.
اما مهاجم آرسنال تمام آن نگرانیها را بیمعنا کرد.
مرینو در نخستین دقیقه وقتهای تلفشده نیمه دوم گل پیروزی اسپانیا را به ثمر رساند تا لاروخا با برتری ۱ بر ۰ مقابل پرتغال، آخرین حضور کریستیانو رونالدو در جام جهانی را با شکست به پایان برساند.
مرینو لحظاتی قبل از گلزنی با خطا متوقف شده بود و داور سوت زد. در حالی که برناردو سیلوا مشغول اعتراض بود، مرینو توپ را دوباره به جریان انداخت، به سمت محوطه جریمه حرکت کرد و پس از چند پاس متوالی که با پاس عمقی زیبای فران تورس تکمیل شد، بهراحتی دیوگو کاستا را مغلوب کرد.
«او یکی از بهترین بازیکنان جهان در پست خودش است و نتیجهای فوقالعاده و گلی فوقالعاده برای ما به ارمغان آورد. همچنین میخواهم از اهمیت بازیکنان تعویضی بگویم؛ نه فقط امروز، بلکه در سایر مسابقات نیز نقش آنها برای تیم فوقالعاده مهم بوده است.»
این صحبتهای لوئیس دلا فوئنته بود که از طریق مترجم بیان شد.
اسپانیا که اکنون ۳۵ مسابقه پیاپی شکست نخورده است، برای نخستین بار از زمان قهرمانی در جام جهانی ۲۰۱۰ به مرحله یکچهارم نهایی این رقابتها صعود کرد. لاروخا روز جمعه در اینگلوود ایالت کالیفرنیا به مصاف بلژیک خواهد رفت؛ تیمی که با پیروزی ۴ بر ۱ مقابل آمریکا به این مرحله رسیده است.
رونالدو امیدوار بود پرتغال را برای دومین دوره متوالی به مرحله یکچهارم نهایی برساند، اما در نهایت دوران حضور او در بزرگترین صحنه فوتبال جهان به پایان رسید. بهترین گلزن تاریخ مسابقات ملی با ۱۴۶ گل و رکورددار بیشترین بازی ملی با ۲۳۳ مسابقه، نتوانست رؤیای قهرمانی جهان را محقق کند.
مرینو تازه در دقیقه ۸۵ وارد زمین شد و هوشیاری او در صحنه گل، بخشی از تواناییهای چندجانبهای را به نمایش گذاشت که باعث شد آرسنال در فصل گذشته پس از بیش از ۲۰ سال دوباره قهرمان لیگ برتر انگلیس شود.
حضور مرینو در جام جهانی نیز در هالهای از ابهام قرار داشت؛ زیرا این بازیکن که در جریان مسابقات ۳۰ ساله شد، پس از انجام عمل جراحی پای راست، بخش پایانی فصل خود در آرسنال را از دست داده بود.
اما در مهمترین لحظه سال برای اسپانیا، او با پاهای تازه وارد میدان شد و با ضربه پای چپ توپ را به گوشه سمت چپ دروازه فرستاد. مرینو پس از جدا شدن از حلقه شادی همتیمیهایش، دور پرچم کرنر چرخید و سپس با گره کردن هر دو مشت خود، فریادی بلند سر داد.
این همان شیوه خوشحالی معروف میگل مرینو، پدر او، بود که بیش از سه دهه پیش در دوران بازیگریاش در باشگاههای اسپانیا انجام میداد. میکل نیز نخستین بار دو سال پیش، پس از گل دیرهنگام مقابل آلمان میزبان که اسپانیا را به نیمهنهایی جام ملتهای اروپا رساند، همین شادی را تکرار کرده بود.
این نخستین گل میکل مرینو در جام جهانی و یازدهمین گل او با پیراهن تیم ملی اسپانیا بود.
«چه راهی بهتر از این برای جشن گرفتن؟ در چنین لحظاتی هم اتفاقات خوب و هم سختیها را به یاد میآوری و امسال برای من سالی پر از لحظات دشوار بود.»
این دیدار، جدیدترین تقابل دو رقیب سنتی شبهجزیره ایبری بود؛ تیمهایی که نخستین بار ۱۰۵ سال پیش در مادرید در یک دیدار دوستانه برابر هم قرار گرفته بودند و این مسابقه تفاوت زیادی با آخرین رویارویی آنها در جام جهانی داشت.
هشت سال پیش، رونالدو تنها هتتریک خود در جام جهانی را در تساوی ۳-۳ مقابل اسپانیا در مرحله گروهی ثبت کرده بود؛ مسابقهای که هنوز هم یکی از جذابترین بازیهای تاریخ این رقابتها محسوب میشود.
این فوقستاره ۴۱ ساله در این دوره از جام جهانی سه گل به ثمر رساند، اما مقابل اونای سیمون فرصتهای چندانی نداشت. دروازهبان اسپانیا با ثبت ۶۰۹ دقیقه بدون دریافت گل، رکورد خود در جام جهانی را افزایش داد و اسپانیا نیز به نخستین تیم تاریخ جام جهانی تبدیل شد که در ۶ مسابقه متوالی کلینشیت میکند.
بهترین فرصت رونالدو در دقیقه ۳۷ رقم خورد؛ جایی که ضربه سر ژوائو فلیکس پس از برخورد به شانه چپ سیمون به هوا رفت و مقابل رونالدو فرود آمد. او با یک ضربه پشتپا توپ را نواخت، اما ضربه آنقدر آرام بود که سیمون فرصت پیدا کرد به موقع واکنش نشان دهد و توپ را در اختیار بگیرد.
«فردا همانطور از خواب بیدار میشوم که امروز بیدار شدم؛ با وجدانی آسوده. تمام توانم را گذاشتم. سه قهرمانی با پرتغال به دست آوردم. پیش از کریستیانو، پرتغال هیچ جامی نبرده بود. خوشحالم. بزرگترین عنوانی که با تیم ملی کسب کردم، قهرمانی یورو ۲۰۱۶ بود که برای من صادقانه همان ارزش قهرمانی جام جهانی را داشت.»
رونالدو این صحبتها را یک روز پس از آن مطرح کرد که بار دیگر تأکید کرده بود ششمین حضورش در جام جهانی، آخرین تجربه او در این رقابتها خواهد بود.
پرتغال در هشت دقیقه وقت تلفشده پایانی با تمام توان برای جبران نتیجه تلاش کرد. برناردو سیلوا بهترین فرصت را داشت، اما ضربه سر او با اختلافی اندک از بالای دروازه به بیرون رفت.
این نبرد تدافعی تنها دو روز با نخستین سالگرد پیروزی پرتغال مقابل اسپانیا در فینال مهیج لیگ ملتهای اروپا فاصله داشت؛ دیداری که پس از تساوی ۲-۲ در ضربات پنالتی به سود پرتغال پایان یافته بود.
دیگر تقابل دو تیم در جام جهانی نیز با پیروزی ۱ بر ۰ اسپانیا در مرحله یکهشتم نهایی همراه بود؛ همان دورهای که لاروخا در آفریقای جنوبی به قهرمانی جهان رسید.
«بازی فوقالعادهای بود. دو تیم عالی برابر هم قرار گرفتند. همانطور که گفته بودیم، این مسابقه شبیه یک فینال زودهنگام بود. همانطور هم که انتظار میرفت، تا آخرین لحظه مجبور بودیم سختی بکشیم.»
اما در نهایت، اسپانیا دیگر نیازی به تحمل سختی نداشت؛ زیرا یار تعویضی طلاییاش کار را تمام کرده بود.
