در طول تاریخ باشگاه، ما همیشه به داشتن رکوردی افتخارآمیز در معرفی و تامین بازیکن برای تیمهای ملی سراسر جهان شهرت داشتهایم؛ جایی که برخی از بزرگترین ستارههای ما با افتخار و به طور منظم پیراهن تیمهای ملی خود را بر تن کردهاند.
اما کدامیک از توپچیها در دوران حضورشان در شمال لندن، بیشترین بازی ملی را برای کشورشان انجام دادهاند؟ در اینجا به معرفی ۱۰ بازیکن برتر تیم مردان ما میپردازیم:
۱۰. اولیویه ژیرو
فرانسه | ۲۰۱۲–۲۰۱۷
۶۰ بازی ملی، ۲۸ گل
این مهاجم پیش از اینکه پس از یورو ۲۰۱۲ از مونپلیه راهی آرسنال شود، توانسته بود به ترکیب خروسها راه یابد. او در جام جهانی ۲۰۱۴ بازی کرد و گل زد، و سپس در جریان صعود کشورش به فینال یورو ۲۰۱۶ در خاک فرانسه — جایی که در نهایت مغلوب پرتغال شدند — سه گل به ثمر رساند.
او پس از ترک شمال لندن، قهرمانی در جام جهانی ۲۰۱۸، نایبقهرمانی چهار سال بعد و قهرمانی در لیگ ملتهای ۲۰۲۱ را تجربه کرد. ژیرو به مسنترین بازیکن ملیپوش فرانسه تبدیل شد و رکورد گلزنی تاریخ این کشور را شکست، تا اینکه بعدها کیلیان امباپه از او عبور کرد. ۲۸ گل از ۵۷ گل ملی او در دوران حضورش در آرسنال به ثمر رسید که این رقم، سومین آمار بالای گلهای ملی ثبتشده توسط یک بازیکن آرسنالی است.
۹. فردی لیونبرگ
سوئد | ۱۹۹۸–۲۰۰۷
۶۲ بازی ملی، ۱۲ گل
بخش اعظمی از ۷۵ بازی ملی لیونبرگ برای سوئد، در زمانی رقم خورد که او در شمال لندن مشغول به بازی بود؛ در واقع، درخشش او در یک بازی خاص مقابل انگلیس در سال ۱۹۹۸ بود که آرسن ونگر را مجاب کرد تا حکم انتقال او را امضا کند.
او به عنوان بازیکن آرسنال در چهار تورنمنت معتبر بینالمللی برای کشورش به میدان رفت؛ از جمله جام جهانی ۲۰۰۶ که در آن با گلزنی در دقیقه ۸۹ مقابل پاراگوئه، پیروزی را برای سوئد به ارمغان آورد و به صعود آنها به مرحله حذفی کمک کرد. لیونبرگ در زمان خروجش از آرسنال برای پیوستن به وستهم، بازوبند کاپیتانی تیم ملی را بر بازو داشت و در نهایت پس از یورو ۲۰۰۸ از فوتبال ملی خداحافظی کرد.
۸. تونی آدامز
انگلیس | ۱۹۸۷–۲۰۰۰
۶۶ بازی ملی، ۵ گل
به عنوان بازیکنی که در تمام طول دوران حرفهای خود وفادار به یک باشگاه ماند، تمام بازیهای ملی آدامز در زمان حضورش در آرسنال انجام شد. با وجود اینکه او اولین بازی ملی خود را در سال ۱۹۸۷ انجام داد، اما برای چشیدن اولین تجربه حضور در یک تورنمنت بینالمللی باید تا یورو ۹۶ منتظر میماند؛ جایی که او به شکلی بهیادماندنی بازوبند کاپیتانی انگلیس را در راه رسیدن به نیمهنهایی بر بازو بست.
او در ۱۵ مسابقه به عنوان کاپیتان وارد زمین شد و در جام جهانی ۱۹۹۸ و یورو ۲۰۰۰ نیز حضور داشت. آخرین بازی ملی او مصادف با بازی خداحافظی ورزشگاه قدیمی ومبلی بود؛ استادیومی که او با ۶۰ بار بازی، بیشترین حضور را در آن داشت و آخرین گل انگلیس در آن ورزشگاه را نیز در یک بازی دوستانه مقابل عربستان سعودی در می ۲۰۱۰ به ثمر رساند.
۵= دیوید اولری
جمهوری ایرلند | ۱۹۷۶–۱۹۹۳
۶۸ بازی ملی، ۱ گل
همانند آدامز، اولری نیز فوتبال ملی خود را تنها در دوران حضورش در شمال لندن تجربه کرد؛ جایی که رکورد جاودانه ۷۲۲ بازی برای آرسنال را به نام خود ثبت نمود. او که در سنین نوجوانی برای اولین بار پیراهن جمهوری ایرلند را بر تن کرده بود، ۱۳ سال طول کشید تا تنها گل ملی خود را در اکتبر ۱۹۹۰ مقابل ترکیه به ثمر برساند.
آن گل تنها چند ماه پس از بزرگترین و ماندگارترین لحظه او با پیراهن سبز زمردی به ثمر رسید؛ جایی که او در جام جهانی ۱۹۹۰، پنالتی سرنوشتساز و پیروزیبخش تیمش را در ضیافت پنالتیها مقابل رومانی وارد دروازه کرد تا ایرلند را به مرحله یکچهارم نهایی برساند؛ مسابقاتی که تنها تجربه حضور او در یک تورنمنت بینالمللی به شمار میرفت.
۵= رابین فان پرسی
هلند | ۲۰۰۵–۲۰۱۲
۶۸ بازی ملی، ۲۹ گل
مارکو فان باستن، اسطوره فوتبال هلند، خیلی زود استعداد ناب RVP را کشف کرد و در حالی که او هنوز در حال جا افتادن در هایبوری بود، در سن ۲۱ سالگی اولین بازی ملی را به او هدیه داد. فان پرسی به جام جهانی ۲۰۰۶ رفت و یک گل تماشایی از روی ضربه ایستگاهی به ساحل عاج زد؛ او همچنین در یورو ۲۰۰۸ و ۲۰۱۲ نماینده کشورش بود.
در سال ۲۰۱۰، او به لالههای نارنجی کمک کرد تا به فینال جام جهانی راه یابند، اما آنها مغلوب اسپانیا شدند تا انتظارشان برای کسب جام قهرمانی جهان همچنان ادامه داشته باشد. او بعدها به بهترین گلزن تاریخ تیم ملی هلند تبدیل شد؛ ۲۸ گل از ۵۰ گل ملی او در زمان حضورش در منطقه N5 لندن به ثمر رسید که او را به دومین گلزن برتر ملی تاریخ آرسنال تبدیل میکند. ممفیس دپای در سال ۲۰۲۵ رکورد گلزنی او در تیم ملی را شکست.
۵= گرانیت ژاکا
سوئیس | ۲۰۱۶–۲۰۲۳
۶۸ بازی ملی، ۷ گل
رکورددار تاریخ بازیهای ملی در تیم ملی سوئیس، پیش از آنکه در سن ۲۳ سالگی پا به ورزشگاه امارات بگذارد، ۴۷ بار برای کشورش به میدان رفته و حضور در دو تورنمنت معتبر را تجربه کرده بود. او در سال ۲۰۱۸ راهی دومین جام جهانی خود شد و یک گل شلاقی و تماشایی را وارد دروازه صربستان کرد و تا زمان آغاز یورو ۲۰۲۰، بازوبند کاپیتانی تیمش را بر بازو بست.
او پس از هدایت کشورش به مرحله یکچهارم نهایی آن مسابقات، در تمام دقایق هر چهار بازی سوئیس در جام جهانی ۲۰۲۲ به میدان رفت؛ آن هم در حالی که پیش از آن از مرز ۱۰۰ بازی ملی عبور کرده بود. ژاکا پس از جدایی از آرسنال نیز همچنان ستون اصلی تیم ملی کشورش باقی مانده و آنها را در راه صعود به بازیهای نهایی جام جهانی ۲۰۲۶ در آمریکای شمالی رهبری کرده است.
۴. دیوید سیمن
انگلیس | ۱۹۹۱–۲۰۰۲
۷۲ بازی ملی، ۰ گل
سیمن با حضور در حداقل یک بازی ملی در ۱۵ سال متوالی، رکورد ویژهای در جمع سهشیرها (تیم ملی انگلیس) دارد که در این زمینه با ریو فردیناند شریک است؛ بخش اعظمی از این دوران، پس از انتقال او از لیدز یونایتد در سال ۱۹۹۱ رقم خورد. او پس از مدتی رقابت و تقسیم وظایف حراست از دروازه با گروهی از گلرهای دیگر، در یورو ۹۶ فرصت را غنیمت شمرد و به مدت شش سال بعد، مرد شماره یک و بیجایگزین درون دروازه انگلیس شد.
او علاوه بر خلق لحظات نمادین و ماندگار در برابر اسکاتلند و اسپانیا در تابستان همان سال — که منجر به انتخابش در تیم منتخب تورنمنت شد — در جامهای جهانی ۱۹۹۸ و ۲۰۰۲ و همچنین یورو ۲۰۰۰ به میدان رفت. سیمن تنها یک بار، در جریان بازیهای مقدماتی جام جهانی مقابل مولداوی در سال ۱۹۹۷ و در سن ۳۳ سالگی، کاپیتانی انگلیس را بر عهده داشت.
۳. کنی سنسوم
انگلیس | ۱۹۸۰–۱۹۸۸
۷۷ بازی ملی، ۱ گل
سنسوم پیش از آنکه با انتقالی از جنوب به شمال لندن، از کریستال پالاس به آرسنال بیاید، مدافع چپ فیکس انگلیس بود. او این پست را در بخش عمدهای از دهه ۱۹۸۰ از آن خود کرد؛ از جمله ثبت رکورد ۳۷ حضور متوالی در ترکیب اصلی که در تاریخ فوتبال انگلیس تنها دو بازیکن آمار بهتری نسبت به او به ثبت رساندهاند.
سنسوم در جامهای جهانی ۱۹۸۲ و ۱۹۸۶ نماینده سهشیرها بود و در دیدار معروف و جنجالی مرحله یکچهارم نهایی مقابل آرژانتین (بازی دست خدا) نیز بازی کرد. او در یورو ۸۸ همچنان انتخاب اول تیمش بود و آخرین بازی ملی خود را در همان تورنمنت انجام داد. تنها گل ملی او در جریان بازیهای مقدماتی جام جهانی ۱۹۸۴ مقابل فنلاند به ثمر رسید.
۲. پاتریک ویرا
فرانسه | ۱۹۹۷–۲۰۰۵
۷۹ بازی ملی، ۴ گل
بخش عمدهای از ۱۰۷ بازی ملی این هافبک وسط افسانهای فرانسوی در دوران حضورش در آرسنال رقم خورد؛ از جمله اولین بازی او که در سال ۱۹۹۷ مقابل هلند انجام شد. او در فینال جام جهانی ۱۹۹۸ به عنوان بازیکن تعویضی وارد زمین شد و پاس گل همتیمیاش در آرسنال، یعنی امانوئل پتی را ارسال کرد؛ این یکی از دو حضور او در آن تورنمنت بود.
تا زمان آغاز یورو ۲۰۰۰، او به مهره فیکس و جداییناپذیر تیمش تبدیل شده بود و جام قهرمانی اروپا را به کارنامه افتخاراتش اضافه کرد. او یک سال بعد، گل پیروزیبخش فینال جام کنفدراسیونها را به ثمر رساند. ویرا پیش از ترک هایبوری در جام جهانی ۲۰۰۲ و یورو ۲۰۰۴ نیز بازی کرد، اما با وجود حضور در ترکیب اصلی فینال ۲۰۰۶ و شکست مقابل ایتالیا در ضربات پنالتی، از دستیابی به دومین قهرمانی جهان بازماند.
۱. تیری آنری
فرانسه | ۲۰۰۰–۲۰۰۷
۸۱ بازی ملی، ۳۶ گل
آنری پیش از آنکه قدم به شمال لندن بگذارد تا کتابهای تاریخ و رکوردهای ما را از نو بنویسد، قهرمانی در جام جهانی را تجربه کرده بود. بهترین گلزن تاریخ باشگاه ما، رکورددار بیشترین بازی ملی در زمان حضور در آرسنال نیز هست؛ در عین حال، هیچکس نتوانسته به رکورد خیرهکننده او یعنی به ثمر رساندن ۳۶ گل برای تیم ملیاش در دوران بازی برای آرسنال برسد.
آنری اولین فصل حضورش در جمع ما را با بالا بردن جام قهرمانی یورو ۲۰۰۰ و به ثمر رساندن سه گل در آن مسابقات به پایان رساند. او در سال ۲۰۰۳ آقای گل جام کنفدراسیونها شد و با زدن گل طلایی در فینال، قهرمانی را برای فرانسه به ارمغان آورد. او در زمان حضورش در آرسنال در دو جام جهانی بازی کرد؛ به ویژه در سال ۲۰۰۶ که بار دیگر سه گل به ثمر رساند اما در جایگاه نایبقهرمانی ایستاد. آنری برای مدتها عنوان بهترین گلزن تاریخ خروسها را در اختیار داشت تا اینکه اولیویه ژیرو از او پیشی گرفت. در تاریخ فوتبال فرانسه، تنها لیلیان تورام بیشتر از کارنامه ۱۲۳ بازی آنری برای این کشور به میدان رفته است.
