loading
در حال بررسی درخواست شما
تاریخچه رقابت آرسنال و منچستر یونایتد
تاریخچه رقابت آرسنال و منچستر یونایتد

تاریخچه رقابت آرسنال و منچستر یونایتد

اگرچه آرسنال و منچستریونایتد از سال 1919 بارها در یک بخش از فوتبال انگلیس قرار داشته‌اند، اما رقابت بین این دو باشگاه تنها در اواخر دهه 1990 و اوایل دهه 2000، زمانی که تیم ها به طور منظم برای قهرمانی در لیگ برتر با یکدیگر رقابت می‌کردند، شدیدتر شد.

همچنین بین مربیان، آرسن ونگر (1996–2018) از آرسنال و سر الکس فرگوسن (1986–2013) از یونایتد و کاپیتان‌های باشگاه پاتریک ویرا و روی کین خصومتی وجود داشت و رقابت‌های آنها اغلب با مشکلات درون زمینی همراه بود که با هفت کارت قرمز در مسابقات این دو تیم از فوریه 1997 تا فوریه 2005 نشان داده شد.

در سپتامبر 2003، در دیدار لیگی که به "نبرد اولدترافورد" شناخته می‌شد، به دلیل تحریکی که توسط بازیکنان آرسنال شروع شد، برافروخته شد. آنها احساس می‌کردند که رود فن نیستلروی با فریب داور باعث اخراج ویرا شده است.

یک فصل بعد، منچستریونایتد به روند شکست ناپذیری آرسنال در شرایط بحث برانگیز پایان داد، که منجر به بی نظمی بیشتر، این بار در تونل شد. منچستریونایتد در جام های کسب شده با 67 افتخار در مقایسه با 48 افتخار آرسنال پیشتاز است.

در سال 2008، لی دیکسون، بازیکن سابق آرسنال، خاطرنشان کرد که رقابت کاهش یافته است. فرگوسن همچنین اظهار داشت که دیدارهای دو تیم نسبت به تبادلات "گرم" قبلی آنها سرد شده است. عوامل دیگر برای کاهش اهمیت رقابت در دهه 2010، برتری سایر باشگاه‌ها، از جمله رقبای محلی هر دو (چلسی، تاتنهام و منچسترسیتی) بود.

آرسنال و منچستریونایتد برای اولین بار در اکتبر 1894 یک مسابقه رقابتی انجام دادند. تا 22 ژانویه 2023، این دو باشگاه در مجموع 239 بار با یکدیگر روبرو شده‌اند. یونایتد 99 برد در مقابل 87 برد آرسنال کسب کرده و 53 بازی با تساوی به پایان رسیده است. وین رونی با 12 گل بیشترین گل را در این بازی به ثمر رسانده است در حالی که رایان گیگز با 50 بازی بیشترین تعداد بازی را داشته است.

چندین بازیکن برای هر دو باشگاه در مراحل مختلف زندگی خود بازی کرده‌اند، از جمله برایان کید، اندی کول، دیوید پلات، رابین فن پرسی، دنی ولبک، الکسیس سانچز و مربی سابق جورج گراهام.

تاریخ

ریشه ها

یک بازی خاطره انگیز بین دو تیم در 1 فوریه 1958 رخ داد، زمانی که آنها در یک بازی لیگ در هایبوری به مصاف هم رفتند. این آخرین بازی لیگی بود که یونایتد قبل از فاجعه هوایی مونیخ پنج روز بعد انجام داد که جان 8 بازیکنش را گرفت و دو بازیکن دیگر به حدی مجروح شدند که دیگر بازی نکردند. یونایتد با گل های تامی تیلور (دو بار)، دانکن ادواردز، بابی چارلتون و دنیس ویولت بازی را 5-4 برد. پنج نفر از بازیکنان یونایتد که در آن حادثه جان خود را از دست دادند در این بازی به میدان رفتند - کاپیتان و مدافع کناری راجر برن، هاف راست ادی کولمن، هافبک میانی مارک جونز، هاف چپ ادواردز و هافبک وسط تیلور.

بیش از 20 سال بعد، در فینال جام حذفی در 12 می 1979، یک درگیری پرمخاطب دیگر رخ داد. تماشاگران در نیمه اول دیدند که آرسنال به لطف گل های برایان تالبوت و فرانک استپلتون در نیمه اول با نتیجه 2-0 پیش افتاد و تنها 5 دقیقه مانده به پایان بازی، برتری آنها همچنان دست نخورده بود. سپس در دقیقه 86 گوردون مک کوئین یک گل را برای یونایتد به ثمر رساند و دو دقیقه بعد با گل سامی مک ایلروی بازی به تساوی کشیده شد. با این حال، تنها یک دقیقه پس از گل تساوی یونایتد، آلن ساندرلند بازیکن آرسنال در دقیقه 89 گلی را به ثمر رساند تا با نتیجه 3-2 آرسنال جام را به دست آورد.

اگرچه آرسنال و منچستریونایتد قبلاً مسابقات مهم زیادی را با هم برگزار کرده بودند، سر الکس فرگوسن معتقد بود که این رقابت در ژانویه 1987 زمانی که دیوید روکاسل به دلیل تلافی خطا روی نورمن وایتساید اخراج شد، آغاز شد. در اکتبر 1990، نزاع بین هر دو طرف در اولدترافورد منجر به کسر امتیاز هر دو باشگاه در لیگ دسته اول 1990/91 شد. درگیری زمانی آغاز شد که آندرس لیمپار بازیکن آرسنال، که تک گل بازی را به ثمر رساند، با دنیس اروین، مدافع منچستریونایتد، برای گرفتن توپ به رقابت پرداخت. نایجل وینتربرن، هم تیمی لیمپار، به ایروین تکل زد، که باعث شد برایان مک کلر و ایروین تلافی کنند.

وینتربرن به تابلوهای تبلیغاتی هل داده شد و تمام بازیکنان به غیر از دیوید سیمن، در یک جنجال 20 ثانیه‌ای شرکت کردند. علاوه بر کسر امتیاز، هر دو باشگاه چندین بازیکن خود و در مورد آرسنال، سرمربی خود را نیز جریمه کردند. آرسنال و یونایتد کمی بیش از یک ماه بعد در دور چهارم جام اتحادیه در هایبری با یکدیگر روبرو شدند. وینگر 19 ساله لی شارپ هت تریک کرد و یونایتد با نتیجه 6-2 پیروز شد.

1996 تا 2003

این رقابت پس از آمدن آرسن ونگر در اکتبر 1996 تشدید شد. اولین دیدار بین یونایتد فرگوسن و آرسنال ونگر در ورزشگاه اولدترافورد در 16 نوامبر 1996 برگزار شد. آرسنال در 10 بازی اخیر بدون شکست بود، اما گل به خودی نایجل وینتربرن مدافع آرسنال باعث پیروزی 1-0 یونایتد شد. اتفاقی در نیمه اول که شامل درگیری پیتر اشمایکل دروازه بان یونایتد و یان رایت مهاجم آرسنال بود، خاطرات نزاع سال 1990 را تداعی کرد.

در بازی برگشت در هایبری، که با پیروزی 2-1 یونایتد به پایان رسید، دوباره یک درگیری بین رایت و اشمایکل رخ داد. رایت برای گرفتن توپ با هر دو پا و استوک‌هایش به اشمایکل برخورد کرد. درگیری روی داد و پلیس وارد عمل شد تا بازیکنان پس از سوت پایان از هم جدا شوند. به زودی مشخص شد که این دو حادثه به هم مرتبط بودند، زیرا رایت اشمایکل را به سوء استفاده نژادی از او متهم کرده بود و این اتهامات به صورت جنایی در حال بررسی بود. فرگوسن در صحبت با اسکای اسپورت، قاطعانه اتهامات اشمایکل را رد کرد و گفت که این ادعاها "توهین" علیه باشگاه است.

ونگر مدعی شد که فرگوسن بیش از حد صحبت می‌کند و باید به قضات اجازه دهد کارشان را انجام دهند، اما از تکلی که رایت انجام داده بود دفاع کرد و گفت 30 تکل بدتر در فصل وجود داشته است. رفتار رایت در یک جلسه مورد بررسی قرار گرفت، جایی که او شکایت کرد که مورد آزار نژادی اشمایکل قرار گرفته است، در این مرحله اتحادیه فوتبال انگلیس مداخله کرد و با نمایندگان هر دو باشگاه ملاقات کرد. در ماه مارچ، اعلام شد که اشمایکل به خاطر این اتهامات با هیچ اتهامی مواجه نخواهد شد و از آن دو خواسته شد تا یک آشتی عمومی با رایت با این ایده انجام دهند، اما تا ماه آپریل طول کشید که آنها موافقت کردند اختلافات خود را حل کنند.

خصومت مدیران نسبت به یکدیگر آشکار شد. ونگر توصیه کرده بود که لیگ برتر فصل را برای کاهش روزهای بین بازی‌های منچستریونایتد تمدید نکند، که فرگوسن علناً پاسخ داد: "شاید او باید به جای منچستریونایتد روی تکل های یان رایت تمرکز کند. او در یک باشگاه بزرگ است، خوب آرسنال قبلاً یک باشگاه بزرگ بود، و شاید سال آینده او بتواند در چنین شرایطی باشد.

یونایتد چهار دوره از پنج دوره اول لیگ تازه برندسازی شده را برده بود و در مسیر ادامه سلطه خود پس از باز شدن یک برتری قابل توجه در فوریه 1998 بود. با این حال، مصدومیت ها و نتایج ضعیف تیم را بی‌ثبات کرد و زمانی که آرسنال در ماه مارچ به اولدترافورد رفت، مسابقه قهرمانی محتمل به نظر می‌رسید. ونگر از شانس‌های تیمش مطمئن بود: "هفته گذشته به شما گفتم که رقابت هنوز تمام نشده است، هنگامی که بانکداران شرط بندی نکرده‌اند، تعجب کنید. آنها دوباره شروع به گرفتن پول کردند." گل مارک اورمارس، آرسنال را در مسیر پیروزی قرار داد که با سه بازی کمتر، شش امتیاز عقب افتاد. آنها در نهایت قهرمان لیگ شدند و با شکست دادن نیوکاسل در فینال جام حذفی، دوگانه را به دست آوردند.

آرسنال فصل 1998/99 را با پیروزی 3-0 مقابل یونایتد در چریتی شیلد (سوپرجام) آغاز کرد. فرگوسن نگران نتیجه نبود، اما باخت به آرسنال یک ماه بعد با همان نتیجه، به قول او «بسیار کمتر قابل تحمل بود». هر دو باشگاه دوباره برای افتخارات داخلی رقابت کردند. یونایتد این بار آرسنال را با یک امتیاز شکست داد تا دوباره قهرمانی را به دست آورد. آنها همچنین در نیمه نهایی جام حذفی به مصاف هم رفتند که پس از پایان بدون گل، در ضربات پنالتی به مصاف هم رفتند. دیوید بکام و دنیس برکمپ در هر دو نیمه برای تیم های خود گلزنی کردند، روی کین اخراج شد و آرسنال در اواخر نیمه دوم صاحب یک پنالتی شد. اشمایکل تلاش برکمپ را نجات داد و بازی به وقت اضافه رفت. رایان گیگز به طور به یاد ماندنی گل پیروزی را به ثمر رساند، توپ را در نیمه راه بدست آورد و تمام خط دفاعی آرسنال را دریبل کرد و سپس دیوید سیمن را شکست داد. یونایتد با قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا، سه گانه را تکمیل کرد.

این رقابت در هزاره جدید ادامه یافت، اگرچه زور منچستریونایتد بر آرسنال در لیگ برتر می‌چربید. آنها در فصل 1999/2000 را با 18 امتیاز بیشتر از آرسنال به پایان رساندند و در فصل بعد سه گانه را تکمیل کردند. هر نشانه‌ای از این که یونایتد قابل جلوگیری است، پس از پیروزی قاطعانه تیم فرگوسن مقابل آرسنال با نتیجه 6-1 در فوریه 2001 محو شد. دوایت یورک هت تریک کرد، در روزی که ونگر یک جفت دفاع میانی نسبتا بی تجربه متشکل از ژیل گریماندی و ایگورس استپانوف را به میدان فرستاد. در پایان فصل، فرگوسن تصمیم خود را برای بازنشستگی اعلام کرد. گفته می‌شود که او پیشنهاد خرید پاتریک ویرا، هافبک میانی را که از عدم فعالیت نقل و انتقالات آرسنال ناراحت بود، تایید کرد. این انتقال هرگز انجام نشد. ونگر رقبای خود را به خاطر نزدیک شدن به پاتریک بدون تماس با ما سرزنش کرد و گفت آنها به قوانین احترام نمی‌گذارند.

یونایتد شروعی بی تفاوت در رقابت های لیگ داشت و در فوریه 2002، فرگوسن به توصیه خانواده‌اش به برنامه بازنشستگی خود بازگشت. آرسنال با نزدیک شدن به پایان فصل 2001/02 پیشرفت خود را آغاز کرد و برای دومین بار در چهار سال گذشته موفق به کسب دوگانه شد. قهرمانی در اولدترافورد در بازی ماقبل آخر فصل قطعی شد. ونگر برد 1-0 تیمش را به عنوان "تغییر قدرت" توصیف کرد.

یونایتد دوباره در فصل 2002/03 قهرمان شد، زمانی که به نظر می‌رسید آرسنال آن را حفظ خواهد کرد. رویارویی اواخر فصل بین دو تیم پس از اینکه مسئولان مسابقه اجازه دادند تا گل دوم تیری آنری با وجود آفساید بودن بازیکن باقی بماند و سول کمپل به دلیل ضربه آرنج روی اوله گونار سولسشر در تساوی 2-2 از زمین اخراج شد، در شرایط بحث برانگیزی به پایان رسید. آرسنال در راه موفقیت در جام حذفی، یونایتد را شکست داده بود و هر دو تیم در شروع فصل 2003/04 در کامیونیتی شیلد به رقابت پرداختند. در یک مسابقه پر جنجال، فیل نویل در دقیقه اول به دلیل خطا روی ویرا با کارت زرد جریمه شد و یک دقیقه بعد، اشلی کول به دلیل نادیده گرفتن سولسشیر کارت زرد دریافت کرد. همچنین کوئینتون فورچون و پل اسکولز برای یونایتد و ویرا برای آرسنال کارت زرد گرفتند. فرانسیس جفرز تعویضی با یک ضربه به فیل نویل با کارت قرمز مستقیم از بازی اخراج شد و علیرغم اینکه بعداً مجازات نشد، کمپل بعداً توسط اتحادیه فوتبال انگلیس به دلیل ضربه به اریک جمبا جمبا، سه جلسه محروم شد. بازی پس از 90 دقیقه با نتیجه 1-1 به پایان رسید و یونایتد در نهایت در ضربات پنالتی 4-3 سوپرجام را برد.

2003/04: دیدار نیمه نهایی نزاع و جام

این رقابت در سپتامبر 2003، زمانی که آرسنال به اولدترافورد سفر کرد، تشدید شد. در این مسابقه، ویرا به دلیل درگیری با رود فن نیستلروی، کارت زرد دوم را دریافت کرد و در وقت های تلف شده، مارتین کیون، دیگو فورلان را در محوطه جریمه آرسنال به زمین زد. یونایتد صاحب یک پنالتی شد و فن نیستلروی برای زدن آن جلو آمد، اما ضربه او به تیرک افقی برخورد کرد. این اتفاق صحنه های شادی را از سوی بازیکنان آرسنال به دنبال داشت که پس از از دست دادن پنالتی فن نیستلروی با وی مواجه شدند و درگیری حاصل از آن منجر به جنجال دیگری پس از سوت پایان بازی شد. اتحادیه فوتبال فوراً وارد عمل شد و شش بازیکن آرسنال (ینس لمن، ری پارلور، لاورن، اشلی کول، مارتین کیون و پاتریک ویرا) را به رفتار نامناسب متهم کرد. این باشگاه 175 هزار پوند جریمه شد که بزرگترین جریمه‌ای است که اتحادیه فوتبال انگلیس در آن زمان به یک باشگاه داده است. لاورن چهار بازی محروم شد، در حالی که ویرا و پارلور یک بازی محروم شدند.

بازی بعدی بین این دو باشگاه در مارس 2004 در هایبری برگزار شد که پس از گل دیرهنگام لوئیس ساها دوباره با تساوی به پایان رسید. این مسابقه برای اولین بار بود که یک تیم فصل را با رسیدن به 30 بازی بدون شکست آغاز کرد. شاگردان فرگوسن در پایان هفته بعد آرسنال را از نیمه نهایی جام حذفی در ویلا پارک حذف کردند. هواداران یونایتد در زمین سرود "تریبل شما کجا رفته است؟" می‌خواندند. یونایتد قهرمان جام حذفی شد، در حالی که آرسنال بدون شکست در یک بازی لیگ، قهرمانی را دوباره به دست آورد. آنها در سال 2004 در کامیونیتی شیلد رودرروی یکدیگر قرار گرفتند و آرسنال بازی را 3-1 برد.

2004/05: دوران بدون شکست به پایان رسید، درگیری در تونل

در زمان بازی بعدی آرسنال با منچستریونایتد، این باشگاه روند شکست ناپذیری خود در لیگ را به 49 بازی افزایش داده بود. یونایتد با 11 امتیاز کمتر از آرسنال در رده ششم جدول ایستاده بود و قصد داشت به روند شکست ناپذیری رقبای خود پایان دهد. فرگوسن در کنفرانس مطبوعاتی خود رفتار آرسنال را در بازی مشابه یک سال پیش توصیف کرد: ''بدترین چیزی که در این ورزش دیده‌ام. جای تعجب نیست که آنها از این احکام بسیار خوشحال شدند.'' مسابقه لیگ اکتبر 2004 که در اولدترافورد برگزار شد، با خطاهای متعددی همراه بود که توسط داور مایک رایلی نادیده گرفته شد. آرسنال بیشتر بازی را در دست داشت، اما در حالی که بازی به سمت دقایق پایانی می‌رفت، یونایتد حملات بیشتری داشت. برای تیم میزبان یک پنالتی اعلام شد که وین رونی در محوطه جریمه توسط سول کمپل به زمین افتاد. فن نیستلروی دروازه را باز کرد و در اواخر بازی رونی گلزنی کرد تا یونایتد 2-0 پیروز شود. پس از آن، عصبانیت در تونل شعله ور شد. ونگر برای تکل روی کول با فن نیستلروی روبرو شد، اما فرگوسن مداخله کرد و به او گفت که بازیکنانش را تنها بگذارد. پیتزا توسط یکی از بازیکنان آرسنال به سمت فرگوسن پرتاب شد که او را مجبور کرد برای انجام وظایف تلویزیونی خود لباس ورزشی باشگاه بپوشد. تحقیقات در مورد "Pizzagate" هرگز انجام نشد زیرا هر دو باشگاه سکوت کردند.

این باشگاه ها پنج هفته بعد دوباره در مرحله یک چهارم نهایی جام اتحادیه در اولدترافورد به مصاف هم رفتند و علیرغم اینکه هر دو طرف با تیم های ضعیف به میدان رفتند، بازی کم نمایش نبود. دیوید بلیون تنها در 19 ثانیه به یونایتد برتری داد، اما در نیمه دوم عصبانیت به پایان رسید. تکل دیرهنگام رابین فن پرسی روی کایران ریچاردسون منجر به درگیری بین هر دو بازیکن شد که در نهایت هر دو توسط داور مارک هالسی کارت زرد دریافت کردند. بازی 1-0 به پایان رسید.

در مسابقه برگشت لیگ، کین و ویرا کاپیتان های باشگاه باید قبل از مسابقه توسط داور گراهام پل در تونل جدا می‌شدند. کین هافبک آرسنال را متهم به تهدید هم‌تیمی‌اش گری نویل کرد و پس از آن به مطبوعات گفت: "من گفتم بیا و به سراغ من برو. اگر او می‌خواهد برخی از هم تیمی های من را بترساند، پس بیایید به سراغ برخی از بازیکنان دیگر برویم. من فکر می کنم گری نویل یک هدف آسان است. من این را قبول نداشتم." ویرا در دقیقه هشتم بازی باعث برتری آرسنال شد اما یونایتد 4-2 برنده شد.

در می 2005، آرسنال و یونایتد در صد و بیست و چهارمین فینال جام حذفی به مصاف هم رفتند. این اولین بار در تاریخ مسابقات بود که قهرمان با ضربات پنالتی تعیین شد. پس از تساوی بدون گل پس از پایان وقت اضافه، آرسنال با نتیجه 5-4 یونایتد را شکست داد. خوزه آنتونیو ریس مهاجم آرسنال به دومین بازیکن تاریخ فینال جام حذفی تبدیل شد که پس از دومین کارت زرد خود در اواخر وقت اضافه اخراج شد.

2005 تا 2018

ظهور چلسی به عنوان رقیب عنوان قهرمانی به دو قطبی داخلی آرسنال و منچستریونایتد پایان داد. باشگاه غرب لندن در فصل‌های 2004/05 و 2005/06 زیر نظر ژوزه مورینیو، در زمانی که آرسنال و یونایتد دوره‌های انتقالی را پشت سر می‌گذاشتند، قهرمانی‌های متوالی لیگ را پشت سر هم به دست آورد. ویرا و کین تا پایان سال 2005 باشگاه خود را ترک کردند، در حالی که فرگوسن تحت نظارت شدید مدیریت او قرار گرفت. با این وجود، او تیمش را به موفقیت در لیگ برتر در فصل 2006/07 هدایت کرد و چهار عنوان دیگر لیگ را به دست آورد.

در آرسنال، ونگر بر انتقال باشگاه به ورزشگاه امارات نظارت کرد و تصمیم گرفت آن را بر تقویت تیم اولویت دهد. این باشگاه چندین بازیکن باتجربه را فروخت و آنها را با استعدادهای جوان‌تر پر کرد. قهرمانی در جام حذفی در سال 2005 آخرین جام آنها تا سال 2014 بود. اگرچه رقابت سرد شد، اما دو باشگاه همچنان درگیر نبردهای جذاب بودند. جیمی جکسون از روزنامه گاردین پس از یک مسابقه در نوامبر 2007 نوشت: ''برای یک بار تماشای اینجا کافی بود تا با هیاهوی قبل از بازی روبرو شد و میلیون‌ها تماشاگر در سراسر جهان را متقاعد کرد که لیگ برتر ممکن است بهترین فوتبالیست‌ها را داشته باشد که می‌توانند بهترین بازی‌ها را انجام دهند.''

در سال 2009، این تیم ها در نیمه نهایی لیگ قهرمانان اروپا به مصاف هم رفتند که یونایتد در مجموع 4-1 پیروز شد. پاتریس اورا، مدافع یونایتد در ارزیابی پس از بازی خود به صراحت گفت: «11 مرد در مقابل 11 کودک بود. ما هرگز به خودمان شک نکردیم. ما تجربه بسیار بیشتری داشتیم و این چیزی است که تفاوت را ایجاد کرده است." ونگر آن را ناامیدکننده‌ترین شب دوران حرفه‌ای خود توصیف کرد و گفت که واکنش هواداران آرسنال باعث شد که او احساس کند «کسی را کشته است».

در اواخر همان ماه، تساوی 0-0 کافی بود تا یونایتد سومین قهرمانی متوالی لیگ را کسب کند و با رکورد 18 قهرمانی لیورپول برابری کند. ونگر به فرگوسن ادای احترام کرد و گفت که داشتن چنین انگیزه ثابت در آن سطح و مقابله با استرس و سایر عوامل قابل توجه است و یونایتد را قهرمان شایسته‌ای اعلام کرد.

در آگوست فصل بعد، دو تیم در اولدترافورد به مصاف هم رفتند که یونایتد به پیروزی 2-1 رسید. در اواخر بازی، یک گل آرسنال به دلیل آفساید مردود اعلام کرد که باعث شد ونگر به شدت عصبانی شود و قبل از اینکه توسط داور مایک دین اخراج شود، با عصبانیت به یک بطری آب لگد بزند. ونگر از بالای محوطه بیرون رفت و از طرفداران یونایتد شعارهای "بنشین تو پدوفیل هستی" دریافت کرد. این حادثه منجر به عذرخواهی کیت هکت، رئیس بخش داوران شد، در حالی که دیوید گیل، مدیر اجرایی یونایتد، موضوع را با گروهی از هواداران با نفوذ مطرح کرد.

در دسامبر 2010، فرگوسن از هواداران یونایتد درخواست کرد که دیگر شعار "بیمار" را برای ونگر نخوانند، زیرا این نوع شعارهای هواداران باعث شرمساری باشگاه تلقی می‌شد. با رفتن هر دو تیم به سمت قهرمانی لیگ برتر در می 2011، آرسنال اولین پیروزی خود را مقابل منچستریونایتد از نوامبر 2008 به دست آورد تا یونایتد تنها سه امتیاز جلوتر از چلسی و 6 امتیاز بیشتر از آرسنال در سه بازی پایانی فصل باقی بماند. با این وجود، یونایتد با 9 امتیاز بیشتر از چلسی و 12 امتیاز بالاتر از آرسنال، قهرمان لیگ شد.

در آگوست 2011، آرسنال با شکست 8-2 مقابل منچستریونایتد در اولدترافورد، سنگین ترین شکست خود را در 84 سال گذشته در لیگ متحمل شد. آرسنال از سال 1927 که با نتیجه 7-0 مقابل وستهم در لیگ دسته اول فوتبال قدیمی شکست خورد، در یک بازی لیگ با چنین اختلافی شکست نخورده بود. این اولین باری بود که آنها از سال 1896 در یک بازی 8 گل دریافت کردند، زمانی که آنها 8-0 به لافبورو منحل شده در لیگ قدیمی لیگ دسته دوم فوتبال باختند.

یک سال بعد، رابین فن پرسی به یونایتد پیوست و اعلام کرد که قراردادش را با آرسنال تمدید نخواهد کرد. حدس زده می‌شد که او به یک باشگاه خارج از کشور نقل مکان کند، اما با باشگاه منچستر قرارداد امضا کرد، اولین بازیکن آرسنال که پس از ویو اندرسون در سال 1987 چنین کاری را کرد. فرگوسن زمانی که از وضعیت قرارداد مطلع شد، با ونگر تماس گرفت تا به توافق برسد. فن پرسی نقش مهمی در قهرمانی یونایتد در لیگ برتر فصل 2012/13 (آخرین قهرمانی فرگوسن) داشت و اتفاقاً قبل از اینکه یونایتد با آرسنال در امارات در آپریل 2013 روبرو شود، توسط هم تیمی های سابقش گارد افتخار دریافت کرد.

انتصاب مورینیو به عنوان سرمربی یونایتد در سال 2016، با توجه به خصومت قبلی بین او و ونگر، پیچیدگی جدیدی به این رقابت اضافه کرد. فیل نویل، هافبک سابق، بازیکنان را به خاطر در آغوش گرفتن در تونل قبل از بازی لیگ در ماه می 2017 مورد انتقاد قرار داد و این خوشرویی ها را "بیهوده کامل" خواند. در دسامبر 2017، تحلیلگران مسابقه لیگ بین دو طرف را به عنوان اولین بازی یک میلیارد پوندی لیگ برتر محاسبه کردند.

قبل از آخرین بازی ونگر مقابل یونایتد در آپریل 2018، کانال 5 مستندی یک ساعته با عنوان "دشمنی" را پخش کرد که در نقدی توسط گاردین به عنوان "مهیج" توصیف شد. در مراسم پیش از بازی، فرگوسن به ونگر ادای احترام کرد و گفت که علیرغم رقابت‌ها، همیشه به او احترام می‌گذاشت و این دو باشگاه «لیگ برتر» را ساخته‌اند. هواداران یونایتد قبل از بازی در اولدترافورد که با پیروزی 2-1 با گل دقیقه آخر مروان فلینی به پایان رسید، ونگر را تشویق کردند، نتیجه ای که به عنوان "بی رحمانه و در عین حال قابل پیش بینی" توصیف شد. آرسنال در طول 15 سال به عنوان تیم میهمان تنها یک بازی را برده بود.

فرگوسن و ونگر

با آمدن ونگر در اکتبر 1996، آرسنال دوباره به عنوان یک رقیب جدی لیگ ظاهر شد. در پایان فصل 1996/97، منچستریونایتد چهارمین عنوان خود را در پنج فصل به دست آورد، در حالی که آرسنال این رقابت را در رتبه سوم به پایان رساند، بالاترین جایگاه آنها از زمان تشکیل لیگ برتر در سال 1992. در طول فصل، ونگر در مورد تغییرات قوانین که اجازه تمدید تقویم لیگ را می‌دهد، اظهار داشت: "این اشتباه است که برنامه تمدید شود تا منچستریونایتد بتواند استراحت کند و همه چیز را ببرد." صحبت‌های او فرگوسن را عصبانی کرد و او پاسخ داد: "او هیچ تجربه‌ای از فوتبال انگلیس ندارد. او از ژاپن به اینجا آمده است و حالا به همه می‌گوید چگونه فوتبال خود را سازماندهی کنیم. مگر اینکه شما در این موقعیت قرار گرفته باشید و تجربه داشته باشید، او باید دهانش را محکم ببندد." رابطه بین هر دو مدیر در ابتدا آشکارا خصمانه بود.

فرگوسن خاطرنشان کرد که ونگر تنها مربی‌ای بود که بعد از بازی با او نوشیدنی ننوشید که یک "سنت" در فوتبال انگلیس است. در سال 2009، ونگر گفت که بی ادبی او با بی‌اعتمادی اشتباه گرفته می‌شود و مدیران "نمی‌توانند کاملا دوستانه و گشاده رو باشند." وقتی از او پرسیدند که آیا این دلیلی بود که او از نوشیدنی بعد از بازی اجتناب کرد، او پاسخ داد: "بیشتر اوقات، بله. اگر برنده شده‌اید چه می توانید بگویید؟ و اگر شکست خورده‌اید تنها کاری که می‌خواهید انجام دهید این است که به خانه برگردید و برای بازی بعدی آماده شوید."

در ژانویه 2005، فرگوسن و ونگر بر سر اتفاقی که در تونل پس از Pizzagate رخ داده بود، درگیر اختلاف جدیدی شدند. فرگوسن مدعی شد که ونگر بازیکنانش را "متقلب" خطاب کرده و هرگز بابت رفتار تیمش عذرخواهی نکرد: "این مایه شرمساری است، اما من انتظار ندارم که ونگر هرگز عذرخواهی کند، او از این نوع افراد است." سپس ونگر مدعی شد که فرگوسن در بدنام کردن بازی مقصر بوده است. او به خبرنگاران گفت که «دیگر به هیچ سؤالی درباره این مرد پاسخ نمی‌دهد»، اما بیشتر از این مطبوعات را زیر سوال برد: ''چیزی که من نمی‌فهمم این است که او هر کاری را که می‌خواهد انجام می‌دهد و شما همه پای او ایستاده‌اید.''

هر دو مدیر تحت فشار خدمات پلیس متروپولیتن، ریچارد کابورن وزیر ورزش وقت و ریچارد اسکادامور، رئیس لیگ برتر قرار گرفتند تا به نزاع پایان دهند. فرگوسن و ونگر موافقت کردند که لحن سخنان خود را کاهش دهند تا رقابت را خنثی کنند. در سال‌های بعد، فرگوسن گفت که شکست آرسنال "مغز آرسن را به هم ریخت" و باعث شد که روابط آنها برای تقریباً پنج سال به هم بخورد. به گزارش دیلی تلگراف، این دو سرمربی "برخی از بهترین و تلخ ترین کل‌کل‌های فوتبالی را با هم رد و بدل کرده‌اند."

در سال 1997، فرگوسن ونگر را به دلیل شکایت از برنامه بازی‌ها «مبتدی» خواند و بعداً در مورد مهارت‌های زبانی او گفت: ''آنها می‌گویند او مرد باهوشی است، درست است؟ به پنج زبان صحبت می‌کند! من یک پسر 15 ساله ساحل عاجی می‌شناسم که به پنج زبان صحبت می کند!'' پس از شکست آرسنال مقابل منچستریونایتد در فوریه 1997، مسابقه ای که با درگیری رایت و اشمایکل همراه بود، ونگر به دخالت فرگوسن اشاره کرد: "از دیدن فرگوسن در زمین شگفت زده شدم زیرا شما فقط می‌توانید یازده نفره بازی کنید." وقتی فرگوسن اظهار داشت که تیمش در فصل 2001/02 بهترین فوتبال انگلستان را بازی می‌کند، ونگر به طعنه گفت: ''همه فکر می‌کنند زیباترین همسر را در خانه دارند''. اظهاراتی که فرگوسن در ابتدا به آن مشکوک بود که تمسخر به همسرش کتی بود.

جذابیت رسانه‌ها از توهین هر دو مربی نسبت به یکدیگر به حدی بود که روانشناسان برای خواندن و تقابل شخصیت آنها وارد شدند. جان کرامر، یک روانشناس ورزشی در سال 2004 پیشنهاد کرد که فرگوسن و ونگر از رقابت خود برای آرامش قبل از یک مسابقه مهم استفاده کردند. از نظر او، فرگوسن با استفاده از یک پیچیدگی، محیطی را برای حفظ گرسنگی بازیکنانش ایجاد می‌کرد. از طرف دیگر ونگر روانشناسی را تسکین می‌دهد و ترجیح می دهد به بازیکنانش بگوید که همگی فوق العاده هستند و سعی می‌کنند محیطی ایجاد کنند که آنها بتوانند مهارت های خود را بدون سایر موارد به نمایش بگذارند." کرامر به این نتیجه رسید که اظهارات هر دو مربی "به این درام می‌افزاید"، اما در بازی های بین دو باشگاه بی‌اهمیت است.

فرگوسن در زندگی نامه خود گفت که نقطه عطف مهمی در رابطه او با ونگر پس از نیمه نهایی لیگ قهرمانان اروپا در سال 2009 بود. سرمربی آرسنال رقیب خود را به رختکن دعوت کرد و پیروزی یونایتد را به او تبریک گفت. ونگر گفت که رابطه آنها از زمانی که تیمش رقابت با منچستریونایتد برای کسب جام را متوقف کرد، تبدیل به یک رابطه خوب شده است. انتقال به استادیوم امارات در سال 2006 اغلب به عنوان دلیل همزمانی آن با یک مرحله انتقالی برای باشگاه ذکر می‌شود. چندین بازیکن باتجربه تیم به نفع جوانان فروخته شدند و سبک فوتبال بیشتر به سمت حفظ توپ تغییر کرد. فرگوسن ارزیابی کرد که تغییر در فلسفه ثابت کرد که ونگر "دوست ندارد آنها را خیلی با بازیکنان مسن‌تر ترکیب کند." او همچنین احساس کرد که تیم تعادل بسیار مورد نیاز بین حمله و دفاع را ندارد.

اولین دیدار رقابتی: نیوتن هیث 3-3 وولویچ آرسنال - دسته دوم، 13 اکتبر 1894

اولین دیدار جام حذفی: منچستریونایتد 2-3 آرسنال - دور چهارم، 10 مارچ 1906

اولین دیدار کامیونیتی شیلد: آرسنال 4-3 منچستریونایتد - 6 اکتبر 1948

اولین دیدار جام اتحادیه: آرسنال 3-2 منچستریونایتد - دور دوم، 30 آگوست 1977

اولین دیدار اروپایی: منچستریونایتد 1-0 آرسنال - نیمه نهایی لیگ قهرمانان اروپا، 6 آپریل 2009

اولین پیروزی خارج از خانه:

آرسنال: منچستر یونایتد 0-1 آرسنال - دسته دوم، 15 مارچ 1902

منچستریونایتد: آرسنال 0-2 منچستریونایتد – دسته دوم، 3 آپریل 1897

پرگل ترین بازی: منچستر یونایتد 8-2 آرسنال - لیگ برتر، 28 آگوست 2011

بهترین برد:

آرسنال: 5-0 - دور چهارم جام حذفی، 30 ژانویه 1937

منچستریونایتد: 8-2 - لیگ برتر، 28 آگوست 2011

بیشترین برد متوالی:

آرسنال: 4 (9 نوامبر 1997 - 20 سپتامبر 1998)

منچستریونایتد: 5 (6 سپتامبر 1983 - 24 اوت 1985)

طولانی ترین روند بدون شکست:

آرسنال: 5 بازی (5 آپریل 1922 - 28 دسامبر 1926؛ 4 برد و 1 تساوی، 10 مارچ 2019 - 30 ژانویه 2021؛ 3 برد و 2 تساوی)

منچستریونایتد: 9 (20 نوامبر 1954 - 11 اکتبر 1958؛ 6 برد و 3 تساوی)

بیشترین تساوی متوالی: 3 تا 26 سپتامبر 1981 تا 25 سپتامبر 1982

بیشترین دیدارها در یک فصل: 5 - 1998/99 و 2004/05

بیشترین گل: 12 - وین رونی (منچستریونایتد)

بیشترین بازی: 50 - رایان گیگز (منچستریونایتد)

بیشترین تعداد تماشاگر در لیگ: 83260 نفر در مین رود، دسته اول، 17 ژانویه 1948

بازیکنانی که تاکنون برای هر دو تیم به میدان رفته‌اند:

دیوید هرد: 1954 تا 1961 در آرسنال - 1961 تا 1968 در منچستریونایتد
یان اور: 1963 تا 1969 در آرسنال - 1969 تا 1971 در منچستریونایتد
جورج گراهام: 1966 تا 1972 در آرسنال - 1972 تا 1974 در منچستریونایتد
فرانک استاپلتون: 1971 تا 1981 در آرسنال - 1981 تا 1987 در منچستریونایتد
ویو اندرسون: 1984 تا 1987 در آرسنال - 1987 تا 1991 در منچستریونایتد
اندی کول: 1989 تا 1992 در آرسنال - 1995 تا 2001 در منچستریونایتد
رابین فن پرسی: 2004 تا 2012 در آرسنال - 2012 تا 2015 در منچستریونایتد
الکسیس سانچز: 2014 تا 2018 در آرسنال - 2018 تا 2020 در منچستریونایتد

پدی اسلون: 1937 تا 1939 در منچستریونایتد - 1946 تا 1948 در آرسنال
جیمی ریمر: 1965 تا 1974 در منچستریونایتد - 1974 تا 1977 در آرسنال
برایان کید: 1967 تا 1974 در منچستریونایتد - 1974 تا 1976 در آرسنال
جیم لیتون: 1988 تا 1991 در منچستریونایتد - 1991 در آرسنال
دیوید پلات: 1982 تا 1985 در منچستریونایتد - 1995 تا 1998 در آرسنال
میکل سیلوستره: 1999 تا 2008 در منچستریونایتد - 2008 تا 2010 در آرسنال
دنی ولبک: 2008 تا 2014 در منچستریونایتد - 2014 تا 2019 در آرسنال
هنریک مخیتاریان: 2016 تا 2018 در منچستریونایتد - 2018 تا 2020 در آرسنال

آخرین اخبار آرسنال

جزئیات خبر
avatar تاریخ انتشار : ۱۴۰۲/۶/۸ ۱۶:۲۰
به قلم عباس رضایی
دسته‌بندی: مقاله
منبع : Wikipedia
بازدید: ۱,۵۱۸ بار
این صفحه را به اشتراک بگذارید
بازی بعدی آرسنال
آرسنال
آرسنال
VS
منچستر یونایتد
منچستر یونایتد
لیگ های دیگر - استادیوم امارات
۱۴۰۳/۵/۶ ۱۹:۳۰
بازی قبلی آرسنال
آرسنال
آرسنال
2 - 1
اورتون
اورتون
لیگ برتر - استادیوم امارات
۱۴۰۳/۲/۳۰ ۱۸:۳۰